ΚΑΛΩΣ ΟΡΙΣΑΤΕ ΣΤΟ MY VILLAGE | ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΥΠΑΙΘΡΟ, ΤΑ ΣΤΟΛΙΔΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, ΜΕΡΗ ΑΠΟ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΚΑΤΑΓΟΜΑΣΤΕ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Στο Νοτιότερο άκρο του Πηλίου και στην κορυφή του αρχαίου ακρωτηρίου Αιάντειον βρίσκεται το Τρίκερι. Μια ανάσα από την Εύβοια το Τρίκερι είναι ο άγρυπνος φρουρός της είσοδου στον Παγασητικού κόλπου. Τα σπίτια πυκνά χτισμένα μεταξύ τους και σκαρφαλωμένα πάνω στον λόφο, στα 340 μέτρα από την θάλασσα, δεν παύει να είναι ένα θαλασσοχώρι που αυτό αποδεικνύει και την πολυμορφία του Πηλίου. Οι κάτοικοι ήταν ψαράδες, σφουγγαράδες και καπεταναίοι με καλή οικονομική άνθηση που αυτό αποδεικνύεται από τα παλιά αρχοντικά, την αξιομνημόνευτη τρικεριώτικη γυναικεία παραδοσιακή στολή, που είναι μια από τις ομορφότερες και ακριβότερες φορεσιές στην Ελλάδα, και τον τρικεριώτικο αλιευτικό στόλο, που αποτελεί μέχρι και σήμερα ένα μεγάλο κομμάτι της αλιευτικής δύναμης της Μαγνησίας.
Στην κεντρική πλατεία μπορείτε να απολαύσετε το φαγητό σας και τον καφέ σας, κάτω από τα μεγάλα πλατάνια, στις μικρές ταβερνούλες και τις ωραίες καφετέριες με άψογη εξυπηρέτηση.
Αξιοθέατα
Στην κορυφή του οικισμού βρίσκετε ο ναός της Αγίας Τριάδας και περιμετρικά είναι χτισμένα τα υπόλοιπα σπίτια. Τα σοκάκια και τα καλντερίμια είναι καλά διατηρημένα και σε ταξιδεύουν πίσω στον χρόνο.
Στην Αγία Τριάδα μπορείς να θαυμάσεις υπέροχη ξυλογλυπτική τέχνη, εικόνες βυζαντινής τεχνοτροπίας και να δεις τον ξυλόγλυπτο θρόνο, που έφεραν οι Τρικεριώτες καραβοκύρηδες το 1815 από την Βαρκελώνη, που τον προόριζαν να καθίσει ο Μέγας Ναπολέων και σήμερα είναι ο θρόνος της εικόνας της Παναγίας Ελεούσας.
Στον δρόμο που πάει για την Αγία Κυριακή, το λιμάνι του χωριού, υπάρχει μια ταμπέλα που λέει “Βίγλα” δεν θα πρέπει να την αγνοήσετε !!!!.
Παλιό παρατηρητήριο για τους πειρατές στο νότιο μέρος του χωριού προσφέρει μια σπάνιας ομορφιάς θέα. Από εκεί φαίνεται η Σκιάθο, η Β. Εύβοια, η Δυτική Μαγνησία και ο Βόλος με κυρίαρχο στοιχείο την θάλασσα. Αριστερά βλέπεις το Αιγαίο Πέλαγος και δεξιά τον Παγασητικό κόλπο και από κάτω τον οικισμό Αγία Κυριακή με το λιμανάκι και τα ψαροκάικα.
Η καλύτερη ώρα να επισκεφτείς την Βίγλα είναι το ηλιοβασίλεμα .
Το λιθόστρωτο παραδοσιακό καλντερίμι (1.5 χλμ) που ξεκινά απο την πλατεία του Τρικερίου,οδηγεί στην Αγία Κυριακή. Η διαδρομή ξεκούραστη και η θέα του Παγασητικού Κόλπου μαγευτική .Επιδιώξτε να περπατήσετε το μονοπάτι,απόγευμα ώστε να απολαύσετε το καταπληκτικό ηλιοβασίλεμα ,την στιγμή που ο ήλιος χάνεται .απλώνοντας τον πορτοκαλορόζ μανδύα του. Φτάνοντας στο λιμάνι της Αγίας Κυριακής ένας πραγματικός στόλος από μηχανότρατες τρεχαντήρια , ψαροπούλες κι' άλλα μικρότερα πλεούμενα ξετυλίγεται μπρος στα μάτια του επισκέπτη και πλάι στη θάλασσα μικρά λευκά σπιτάκια χτισμένα αμφιθεατρικά & τα ουζερί που υποδέχονται τους επισκέπτες , να πιουν ένα ουζάκι και να δοκιμάσουν την περίφημη αστακό μακαρονάδα και άλλες Τρικεριώτικες σπεσιαλιτέ.
Ένα ακόμα που πρέπει να δεις είναι το επιβλητικό τριώροφο που έχει χαρακτηρισθεί διατηρητέο μνημείο, το Πυργόσπιτο Φορτούνα, χτισμένο το 1770, από την αυλή του κάποιος μπορεί να αγναντέψει την είσοδο του Παγασητικού κόλπου.
Κοντινές διαδρομές, που μπορούν να γίνουν με τα πόδια για τους πιο αθλητικούς ή με το αυτοκίνητο είναι :
Διαδρομή Τρίκερι - Αλογόπορος - Παλιό Τρίκερι ή Νησί Τρίκερι, μπορεί ο ήσυχος δρόμος που ενώνει το Τρίκερι με τον Αλογόπορο να είναι ασφαλτοστρωμένος, όμως η διαδρομή παραμένει υπέροχη, αφού ο περιπατητής περνά μέσα απο ένα καταπράσινο δάσος από κέδρους. Καθ όλη τη διαδρομή το βλέμμα χάνεται στο γαλάζιο της θάλασσας ,που περιτριγυρίζει το νησάκι Παλαιό Τρίκερι. Θαρρείς πως δυο βήματα θα κάνεις και θα βρεθείς εκεί. Η όλη διαδρομή είναι 6,5 χλμ καταλήγοντας στην οργανωμένη παραλία του Αλογόπορου για να απολαύσεις τα καταπράσινα κρυστάλλινα νερά της. Αν θέλεις να συνεχίσεις τη διαδρομή, θαλάσσιο ταξί μπορεί να σε περάσει απέναντι, στο νησάκι Παλαιό Τρίκερι για να το εξερευνήσεις , να πιείς ένα καφεδάκι, να δοκιμάσεις τους ουζομεζέδες ή να ανάψεις ένα κεράκι στο μοναστήρι της Παναγιάς της Ευαγγελίστριας. Κι αν προτιμάς ,να ρθείς σε επαφή με την ιστορία και τα απομεινάρια της βυζαντινής εποχής , κάνε μια βόλτα με το θαλάσσιο ταξί ή με καΐκι στο νησάκι Πράσούδα για να δεις το βυζαντινό μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής, που μόνο τα γλαροπούλια έχει συντροφιά.
Διαδρομή Τρικέρι - Κόττες
Καλντερίμι ενώνει το Τρίκερι με τον οικισμό Κόττες. Μια Διαδρομή μες τους ελαιώνες . πλάι στο φαράγγι, που περνά απο τα πηγάδια της Κολοσόρ. Ο μύθος λέει πως νεραϊδες ! κατοικούσαν σ'αυτά... και μαγεμένα ήταν τα νερά τους. Κοπέλες κοίταζαν μεσα τους και βλέπαν το ριζικό τους για το μελλοντικό τους ταίρι. Οι Κόττες , παραδοσιακό ψαροχώρι παράδεισος για τους λάτρεις του ερασιτεχνικού ψαρέματος. Ο αέρας μυρίζει αλμύρα, βαρκούλες αρμενίζουν στον ορίζοντα, στο μουράγιο δίχτυα απλωμένα. Πάρτε το καλάμι σας και περάστε χαλαρές στιγμές δίπλα στη θάλασσα, κι αν τελικά... δεν τσιμπήσει, δεν πειράζει, γιατί θα βρείτε φρεσκότατο ψάρι στις ταβέρνες της περιοχής.
Διαδρομή Τρίκερι - Αγία Κυριακή
Λιθόστρωτο παραδοσιακό καλντερίμι (1.5 χλμ) που ξεκινά απο την πλατεία του Τρικερίου,οδηγεί στην Αγία Κυριακή. Η διαδρομή ξεκούραστη και η θέα του Παγασητικού Κόλπου μαγευτική .Επιδιώξτε να περπατήσετε το μονοπάτι,απόγευμα ώστε να απολαύσετε το καταπληκτικό ηλιοβασίλεμα ,την στιγμή που ο ήλιος χάνεται .απλώνοντας τον πορτοκαλορόζ μανδύα του. Φτάνοντας στο λιμάνι της Αγίας Κυριακής ένας πραγματικός στόλος από μηχανότρατες τρεχαντήρια , ψαροπούλες κι' άλλα μικρότερα πλεούμενα ξετυλίγεται μπρος στα μάτια του επισκέπτη και πλάι στη θάλασσα μικρά λευκά σπιτάκια χτισμένα αμφιθεατρικά & τα ουζερί που υποδέχονται τους επισκέπτες , να πιουν ένα ουζάκι και να δοκιμάσουν την περίφημη αστακό μακαρονάδα . Και άλλες Τρικεριώτικες σπεσιαλιτέ. Και απέναντι προβάλει ο ταρσανάς με τα καΐκια και τα κότερα που αγναντεύουν τη θάλασσα, θέλοντας να την σεργιανήσουν ξανά
Αμφιθεατρικά χτισμένο στα 1100 μ. το Καπέσοβο γατζωμένο στην πλαγιά της Μεσαριάς, κρατάει τον παραδοσιακό του χαρακτήρα με μεγάλα αρχοντικά, πετρόκτιστα σπίτια και δρομάκια απόλυτα εναρμονισμένα με το φυσικό περιβάλλον. Τους χειμερινούς μήνες μένουν μόνιμα 10 κάτοικοι αλλά το ο πληθυσμός το καλοκαίρι αυξάνεται κατακόρυφα λόγο των επισκεπτών.
Επί Οθωμανικής αυτοκρατορίας το χωριό αριθμούσε 400 κατοίκους, με τις γυναίκες να είναι περισσότερες επειδή οι άνδρες ήταν ξενιτεμένοι.
Μια βόλτα στο χωριό και ένας καφές κάτω από τον γέρικο πλάτανο στην κεντρική πλατεία με την υπέροχη θέα είναι απαραίτητος
Οι Καπεσοβίτες ήταν φημισμένοι αγιογράφοι με ένα καθαρά δικό τους αγιογραφικό πρόγραμμα με περισσότερες βυζαντινές και λιγότερες δυτικές επιρροές. Ένα δείγμα της τεχνικής τους είναι ο Ι.Ν. Αγίου Νικολάου που έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς, χτισμένος το 1793. Η αγιογραφία που ξεχωρίζει στο Ναό είναι ο Πύργος της Βαβέλ και σώζετε η τοιχογραφία του κτήτορα της εκκλησίας Γιαννούτσο Καραμεσίνη.
Η Πασχάλιος σχολή είναι ένα από τα ποιο επιβλητικά κτίσματα του Ζαγορίου χτισμένη το 1861 που σε αυτή στεγάζονται σπάνιοι θησαυροί, όπως ένα από τα τρία πρωτότυπα έντυπα της Χάρτας του Ρήγα Φεραίου και ένα λεξικό του 1627.
Απαραίτητη στάση στο μαγαζάκι του Θουκυδίδη, μια οικογενειακή μικρή επιχείριση με τοπικά προϊόντα που χαρακτηριστικό της είναι η στέρνα που στεγάζεται μέσα στο μαγαζί. Μια στέρνα που μάζευε το βρόχινο νερό τους χειμερινούς μήνες επειδή στο χωριό δεν υπήρχαν πηγές.
Μια ίδια αλλά και μεγαλύτερη στεγάζεται στο διπλανό καφενεδάκι της κεντρικής πλατείας του χωριού.
Το Καπέσοβο βρίσκεται πολύ κοντά στο φαράγγι του Βίκου και η θέα του από ορισμένα σημεία του χωριού είναι υπέροχη, επίσης η σκάλα του Βραδέτο ενώνει τα δύο χωριά με 1200 σκαλοπάτια και 2 πέτρινα γεφύρια αλλά καλύτερα να την κατέβεις από ο Βραδέτο.
Νιώστε το αγκάλιασμα της φύσης, κωπηλατώντας ανάμεσα στις άγριες ιτιές του παρυδάτιου δάσους και τα ανθισμένα νούφαρα που στέκουν κατά συστάδες στον υδάτινο καθρέφτη της. Οι «πλάβες», οι χαρακτηριστικές βάρκες της λίμνης, θα σας φέρουν σε άμεση επαφή με το υδάτινο στοιχείο, σε ασφαλή όμως απόσταση από τα πουλιά που κουρνιάζουν στις όχθες της. Παρατηρήστε με σεβασμό την πλούσια ορνιθοπανίδα της περιοχής∙ αφουγκραστείτε τους ήχους της λίμνης∙ περιηγηθείτε στην καταπράσινη φύση και στις χρυσαφένιες καλαμιές. Κατά την περίοδο που τα νερά της λίμνης είναι χαμηλά - δηλαδή από το φθινόπωρο μέχρι την άνοιξη - έχετε την επιλογή να κάνετε ιππασία, πεζοπορία και ποδηλατάδα στις όχθες της, ή να ακολουθήσετε off road διαδρομές με τζιπ 4X4.
Γευτείτε την πλούσια ιχθυοπανίδα της λίμνης (χέλια, σαρδέλες, κοκκινόφτερα, τσιρόνια, γριβάδια) στις ταβέρνες της γύρω περιοχής.
Ζήστε την εμπειρία του μοναδικού θεάματος που προσφέρουν οι νεροβούβαλοι - 700 τον αριθμό - μοναδικό είδος στην Ευρώπη, τους οποίους θα συναντήσετε στη περιοχή της Βυρώνειας. Τρυφερό θέαμα προσφέρουν και οι φωλιές των πελαργών, με τα κεφαλάκια των νεοσσών να ξεπροβάλλουν μέσα από τα κλαδιά. Θαυμάστε το υπέροχο πέταγμα των αργυροπελεκάνων να παραδίδουν μαθήματα αεροδυναμικής κάθε φορά πού αποφασίζουν να εγκαταλείψουν το νερό ή το έδαφος.
Ένας τεχνητός παράδεισος σας περιμένει…
Στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Σερρών, μόλις 40 χλμ. από την ομώνυμη πρωτεύουσα και περίπου 100 χλμ από τη Θεσσαλονίκη, συναντάμε ένα από τα πιο όμορφα μέρη της Χώρας μας. Tη λίμνη Κερκίνη, έναν από τους 10 υγρότοπους Διεθνούς Σημασίας της Ελλάδας.
Αυτός ο τεχνητός παράδεισος δημιουργήθηκε από την ανθρώπινη παρέμβαση, όταν το 1932 κατασκευάστηκε το πρώτο φράγμα στα νερά του ποταμού Στρυμόνα, στη περιοχή του Λιθότοπου. Με αυτό το πολύ μεγάλο έργο για την εποχή, δόθηκε πνοή στον τόπο και στους παραλίμνιους οικισμούς. Λόγω της μεταφοράς και απόθεσης στη λίμνη μεγάλων ποσοτήτων φερτών υλών από τον ποταμό, έγινε επιτακτική η ανάγκη κατασκευής νέου υψηλότερου φράγματος, καθώς επίσης και η ανύψωση και επέκταση των αναχωμάτων. Τα έργα αυτά ολοκληρώθηκαν το 1982, με αποτέλεσμα την αύξηση της δυνατότητας αποθήκευσης ποσοτήτων νερού για άρδευση και τη βελτίωση της αντιπλημμυρικής προστασίας της πεδιάδας.
Στην ίδια ωστόσο περιοχή προϋπήρχε υγρότοπος και έτσι η λίμνη συνεχίζει να φιλοξενεί σημαντικό πλήθος και αριθμό ειδών, ενώ παραμένει σημαντικός μεταναστευτικός σταθμός πολλών σπάνιων πουλιών.
Σήμερα θεωρείται ένα από τα καλυτέρα μέρη της Ευρώπης για φυσική παρατήρηση 300 περίπου ειδών- σπάνιων και προστατευμένων - που ζουν και αναπαράγονται εδώ. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που επιστήμονες και ερασιτέχνες απ’ ολόκληρο τον κόσμο επισκέπτονται κάθε χρόνο την περιοχή για τις μελέτες τους. Την πλούσια ορνιθοπανίδα συμπληρώνει ένας σημαντικός αριθμός θηλαστικών που βρίσκουν καταφύγιο στα πυκνόφυτα παραποτάμια δάση που στεφανώνουν τη λίμνη.
Τα τελευταία χρόνια η Κερκίνη γνωρίζει μεγάλη τουριστική ανάπτυξη. Τόσο η λίμνη όσο και η περιοχή γύρω από αυτή προσφέρονται για έρευνα πεδίου, περιβαλλοντική εκπαίδευση και αποτελούν ιδανικό μέρος για την ανάπτυξη του οικοτουρισμού.

Το μικρό Παρίσι της Ηπείρου
Ο Ζυγός βρίσκεται βορειοανατολικά της πόλης της Άρτας και απέχει από αυτή δεκαοκτώ χιλιόμετρα. Στα βόρεια του χωριού συναντούμε τα Τζουμέρκα, ενώ στα νότια τον Αμβρακικό κόλπο. Ανατολικά του Ζυγού βρίσκονται τα Άγραφα και το όρος Χελώνα και η δυτική πλευρά του χωριού αντικρίζει το ιστορικό Ζάλογγο. Η αρχική του ονομασία ήταν «Λεβίτσικο». Το όνομα αυτό είναι σλαβικής προέλευσης, εξαιτίας της καθόδου σλαβόφωνων λαών που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Ραδοβυζίου το 1350 μ.Χ.. Η λέξη είναι σύνθετη και αποτελείται από τη λατινική λέξη levis, που σημαίνει λείος-ομαλός και το ελληνικό υποκοριστικό –τσικο. Το χωριό αυτό αποτελούσε ανάμεσα στα άλλα ορεινά χωριά του νομού εκείνο με τον πιο ομαλό τόπο. Η μετέπειτα ονομασία «Ζυγός» (Δ/γμα 1/4/1927 ΦΕΚ 76) σημαίνει ράχη, κάτι το οποίο συνάδει με την πραγματικότητα αφού το χωριό είναι χτισμένο σε ημιορεινή περιοχή, δηλαδή πάνω σε μια ράχη. Σήμερα το χωριό υπάγεται στο Δήμο Νικολάου Σκουφά, σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης που τέθηκε σε ισχύ το 2011. Κατά την είσοδό μας στο Ζυγό, συναντούμε στα αριστερά μας την εκκλησία του Αγίου Νικολάου, όπου βρίσκεται το κοιμητήριο του χωριού. Στο ξωκλήσι αυτό τελείται δύο φορές το χρόνο λειτουργία, στις 6 Δεκεμβρίου και στις 20 Μαΐου. Επόμενη στάση είναι στην πλακόστρωτη πλατεία του χωριού όπου ο ταξιδιώτης μπορεί να απολαύσει τον καφέ του στο παραδοσιακό καφενείο. Λίγα μέτρα πιο κάτω δεσπόζει η εκκλησία του χωριού ο Άγιος Γεώργιος, όπου εκκλησιάζονται οι κάτοικοι του Ζυγού. Ο ναός αυτός πιστεύεται ότι χτίστηκε το 1906. Η ιστορία της εκκλησίας αυτής είναι συνδεδεμένη το ακόλουθο περιστατικό. Την ημέρα εορτασμού του Αγίου στο Ζυγό ένας Τούρκος προσπάθησε να περάσει έφιππος την πόρτα της εκκλησίας, αγνοώντας τις προειδοποιήσεις πιστών. Στο τέλος, το άλογο τον έριξε από τη σέλα. Τότε ήταν που δώρισε στην εκκλησία μία μεγάλη κολυμπήθρα με το όνομά του χαραγμένο πάνω σε αυτή, της οποίας η τύχη δυστυχώς αγνοείται μέχρι σήμερα. Στη συνέχεια συναντούμε το παλιό Δημοτικό Σχολείο, το οποίο έχει μετατραπεί το τελευταίο χρόνο σε στέκι νεολαίας με την παρότρυνση του Συλλόγου Ζυγιωτών. Κατηφορίζοντας θα συναντήσουμε την πετρόχτιστη βρύση του χωριού ή αλλιώς «Παλιόβρυση». (Πηγή : www.zygos-artas.gr )
Ψάχνω για..
Βρείτε τι μπορείτε να κάνετε στα χωριά μας
Ο ΚΑΙΡΟΣ ΑΝΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
O καιρός σήμερα
O καιρός σήμερα
O καιρός σήμερα
O καιρός σήμερα
O καιρός σήμερα
O καιρός σήμερα
ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΑ
Στις Νοτιοανατολικές πλαγιές του Κισσάβου στο ορεινό χωριό της Μελιβοίας Λάρισας, κάτω από το χωριό, υπάρχει ένα υπέροχο μονοπάτι, με τοπική ονομασία “Τσουβάλα”.
Το myvillage.gr ακολούθησε τον Νίκο Ντάγκα από την Trekking Hellas Αν.Θεσσαλίας και τον “ΦΥΣΙΟΛΑΤΡΙΚΟ ΟΜΙΛΟ ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ” σε αυτή την απίθανη περιπέτεια.
Μέσα στο δάσος της Μελιβοίας που έχει σύμβολο τον Φιλοκτήτη, μυθικό βασιλιά και ήρωα του Τρωικού πολέμου, σε αυτή την παραμυθένια διαδρομή συναντήσαμε πανέμορφα μονοπατάκια, ξύλινα γεφύρια, ρυάκια, τρεχούμενα νερά, πανύψηλα δέντρα.
Καταπληκτικοί είναι οι καταρράκτες της Μελιβοίας μέσα σε ένα καταπράσινο τοπίο.
Ακολουθούσαμε την ροή του ποταμού πολλές φορές παράλληλα, άλλες φορές πάνω από ξύλινα γεφύρια, άλλες φορές τον χάναμε αλλά πάλι ξεπρόβαλε μπροστά μας, μέχρι και καταρράκτης γινόταν.
Ο καιρός καλός, μας έκανε ευχάριστη την διαδρομή, αλλά ακόμα πιο ευχάριστη ήταν η παρέα με τα μέλη του συλλόγου αλλά και την καθοδήγηση του αρχηγού μας του Νίκου.
Η διαδρομή εύκολη και ευχάριστη, αλλά σίγουρα θα πρέπει να φοράτε άνετα παπούτσια και να έχετε μαζί σας νερό, μια δεύτερη αλλαξιά, σε περίπτωση που ιδρώσετε, ένα αδιάβροχο μπουφάν, καπέλο ή σκούφο, μαγιό το καλοκαίρι και οπωσδήποτε φωτογραφική μηχανή, δύσκολα θα αποτυπωθεί όμως στον φακό η απέραντη ομορφιά αυτού του δάσους.
Το μονοπάτι έχει καλή σήμανση, την αρχή του θα την βρείτε εύκολα στην Μελιβοία, η κατάβαση είναι περίπου 2,5 ώρες και καταλήγει στο κτήριο των Ηλεκτρολόγων στην παραλία της Βελίκας, καλό θα ήταν όμως αν δεν ξέρετε την περιοχή να συμβουλευτείτε ειδικό.
Σημείωση : η διαδρομή στον χάρτη είναι ενδεικτική και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματική διαδρομή.

Δείτε το Βιντεάκι στο ΥouΤube : http://www.youtube.com/watch?v=J6Depj11Kc0&sns=em
Περισσότερες φωτογραφίες : https://www.flickr.com/photos/128373269@N03/sets/72157653848645681/with/18360264221/

.
Ο Ποταμός Πηνειός είναι ο κύριος και αξιολογότερος ποταμός της Θεσσαλίας, πηγάζει από την Πίνδο, περνάει κοντά στην Καλαμπάκα και βγαίνει στη Θεσσαλική πεδιάδα.
O Ποταμός Πηνειός βρίσκεται στο κεντρικό διαμέρισμα της ηπειρωτικής Ελλάδας, στη Θεσσαλία. Το συνολικό μήκος του ποταμού είναι 216km και η συνολική του επιφάνεια 9.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Σε όλο το μήκος του ποταμού ενσωματώνονται πάρα πολλοί παραπόταμοι, με κυριότερους τον Τιταρήσιο, τον Εννιπέα, τον Καλέτζη και τον Ληθαίο.
Ο Πηνειός μαζί με τους παραπόταμούς του αποτελεί για τη Θεσσαλία το μοναδικό υδάτινο αποδέκτη.
Μετά τη Λάρισα δημιουργεί έντονους μαιανδρισμούς, διέρχεται την κοιλάδα των Τεμπών και εκβάλλει στο Αιγαίο σχηματίζοντας μικρό Δέλτα. Παρουσιάζει ήρεμη ροή, η οποία δημιουργεί προσχώσεις και συχνά προκαλεί πλημμύρες στις περιοχές Ζάρκου και Γόννων κυρίως.
Παλαιότερα με τα πλημμυρικά νερά του τροφοδοτείτο η λίμνη Κάρλα, της οποίας η έκταση έφτανε και μέχρι τα 180 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Μετά τη δημιουργία του αναχώματος στην κοίτη του Πηνειού, η Λίμνη Κάρλα απέκτησε δική της υδρολογική λεκάνη.
Διαθέτει σημαντικά παραποτάμια δάση, μεγάλη ποικιλότητα στην πανίδα και εκτεταμένες θίνες στο Δέλτα του.

Λίγη ιστορία
Ποτάμι της Θεσσαλίας, ο Πηνειός (αργυροδίνης, δινήης κατά τον Όμηρο) έλαβε τη σημερινή μορφή, μετά την απομάκρυνση των υδάτων της άλλοτε μεγάλης Θεσσαλικής λίμνης, από ρήγμα που δημιουργήθηκε στην κοιλάδα των Τεμπών. Σύμφωνα με τη μυθολογία ήταν γιος του Ωκεανού και της Τιθύος και πατέρας της νύμφης Δάφνης, ιέρειας της Μητέρας Γης. Τη Δάφνη την κυνήγησε ο Απόλλων και όταν την έφθασε αυτή επικαλέστηκε τη Μητέρα Γη, η οποία την εξαφάνισε και στη θέση της άφησε το φυτό δάφνη. Ο Πηνειός ήταν επίσης ο πατέρας του βασιλιά των Λαπιθών Υψέα.

Είναι ο ποταμός Πηνειός άγριος;.....κι όμως !!!
Από τα δυτικά μέσα στον Θεσσαλικό κάμπο, ο Πηνειός συναντά την Λάρισα, όπου στρέφεται βόρεια. Κατόπιν, συναντώντας τους πρόποδες του κάτω Ολύμπου, στρέφεται ανατολικά και διασχίζει αγριεύοντας τα στενά στο Βερνέζι. Αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον, το «λευκό» κομμάτι του ποταμού, λόγω στενότητας του μέρους και διαμόρφωσης της κοίτης του.
Παράλληλα όμως, είναι και το πιο άγνωστο, παρ΄ όλη την ομορφιά του τοπίου και ιδιαίτερου αθλητικού ενδιαφέροντος σαν rafting, λόγω του ότι οι περισσότεροι από εμάς βλέπουμε ένα άλλο, ήρεμο ποτάμι να διασχίζει την κοιλάδα των Τεμπών καθώς ταξιδεύουμε στην εθνική οδό. Γι΄αυτό, δίκαια ο πολύς κόσμος έχει την άποψη ότι το ποτάμι είναι γενικά ήρεμο και πολύ «flat» για rafting. Ακόμη και για αυτούς που έχουν άποψη περί rafting, είναι δύσκολο να φανταστούν ότι λίγα μόλις χιλιόμετρα δυτικότερα, το ποτάμι προσφέρει υπέροχα συνεχόμενα περάσματα 3ου και 4ου βαθμού δυσκολίας και δυνατές συγκινήσεις.
Για να δεις από κοντά τα στενά Βερνέζι είναι πάρα πολύ εύκολο και μπορείς να το συνδυάσεις και σαν μονοήμερη εκδρομή για αυτούς που κατοικούν στην περιφέρεια της Θεσσαλίας. Φτάνοντας στο χωριό Ροδιά Λάρισας με κατεύθυνση ανατολικά (μπορείς να ρωτήσεις και τους κατοίκους, θα σου απαντήσουν σίγουρα) θα βρεις το ξωκλήσι του Αγίου Αθανασίου, εκεί βρίσκετε το αισθητικό άλσος του “Μπογιατζί” στις όχθες του Πηνειού.
Από εκεί και πέρα ο χώρος είναι έτοιμος για εξερεύνηση……
Μην σου φανεί καθόλου περίεργο αν δεις ομάδες ανθρώπων με φουσκωτές βάρκες να μπαίνουν στο ποτάμι, από εκεί ξεκινάει η διαδρομή Rafting, μια από τις ποιο δύσκολες στο είδος της.
Στη Ροδιά θα βρεις φαγητό ή καφέ στην κεντρική πλατεία.

Περισσότερες φωτογραφίες : https://www.flickr.com/photos/128373269@N03/sets/72157653931315261
Δείτε το βιντεάκι στο YouTube : http://www.youtube.com/watch?v=1snui_KT098&sns=em
Στην περιοχή της λίμνης Κάρλας που το αρχαίο όνομά της ήταν Βοιβηίδα γεννήθηκε από την αρχαιότητα ένας τεράστιος «πολιτισμός του νερού».
Η λίμνη αυτή επιβίωσε χιλιάδες χρόνια (προϋπήρχε όσο δεν φαντάζεται ο νους του ανθρώπου) μέχρι που κάποιοι σύγχρονοι πολιτικοί αποφάσισαν την αποξήρανσή της. Χρειάστηκε μόνο η κατασκευή μίας σήραγγας 10 χιλιομέτρων για να χαθούν τα νερά της στον Παγασητικό. Τα έργα της αποξήρανσης άρχισαν το 1956.
Το 1960 έφυγε η πρώτη μεγάλη ποσότητα νερού ώσπου το 1962 πραγματοποιήθηκε η οριστική αποξήρανσή της.

Η Κάρλα με την αποξήρανση και με τα σωθικά στεγνωμένα έχασε την άνιση μάχη για τη ζωή και χάθηκε η ελπίδα.

Μετά από την αποξήρανση, όπως ήταν φυσικό, αργά ή γρήγορα η ίδια η φύση θα διέταζε την επαναφορά της ώσπου φτάσαμε στις μέρες μας να υλοποιείται και πάλι η ανασύστασή της. Πριν την αποξήρανσή της το εμβαδόν της λίμνης που είχε μήκος 15 χιλιόμετρα και πλάτος 4-7 χιλιόμετρα μεγάλωνε ή μίκραινε ανάλογα με τα νερά που δεχόταν το χειμώνα. Νερά δεχόταν από τον Πηνειό κι από άλλα μικρότερα ποτάμια και πηγές. Η Κάρλα ήταν μία από τις μεγαλύτερες λίμνες της Ελλάδας.

Το χειμώνα του 1920-21, εξαιτίας των μεγάλων πλημμυρών του Πηνειού η λίμνη κατέλαβε τη μεγαλύτερη έκταση, περίπου 180.000 στρέμματα. Το μέγιστο βάθος της Κάρλας πριν το 1940 ήταν περίπου 5,5 μέτρα.
Η επιφάνειά της αυξομειούμενη από 60.000 -180.000 περίπου στρέμματα ήταν ο μοναδικός υγρότοπος της κεντροανατολικής Ελλάδας, ο οποίος τον τελευταίο χειμώνα της ζωής του φιλοξένησε πάνω από 430.000 υδρόβια πουλιά κρατώντας ως τότε την δεύτερη θέση σαν υγρότοπος υψίστης σημασίας για την Νότια Ευρώπη μετά τον Δούναβη.
Η ύπαρξη της Βοιβηίδας επιβεβαιώνεται ήδη από τον Όμηρο, στον κατάλογο των πλοίων, όταν απαριθμεί τα πλοία που έστειλε κάθε ελληνική πόλη στην τρωική εκστρατεία.
Την ονομασία Βοιβηίς (Βοιβηίδα) η λίμνη πήρε από την πόλη Βοίβη. Η Βοίβη ήταν αρχαία πόλη που βρίσκονταν μπροστά από τα Κανάλια και διατηρήθηκε κατά τον Στράβωνα μέχρι το 280 π.χ. Το αρχαιότερο μνημείο αυτής της πόλης το οποίο είναι το μόνο που διασώζετε έως σήμερα είναι ο επιβλητικός – πανέμορφος – Βυζαντινός ναός του Αγίου Νικολάου ο οποίος χρονολογείται στον 12ο ή 13ο αιώνα με ξεχωριστές τοιχογραφίες. Ο θρύλος μιλάει για τη χάρη του Αγίου, πού μαρμάρωσε τα άλογα των Τούρκων και για τη χρυσή κουκουβάγια με τα ρουμπινένια μάτια.
Στα μεσαιωνικά χρόνια η λίμνη αλλάζει όνομα κι από Βοιβηίς γίνεται Κάρλα.
Για το όνομα αυτό πού δόθηκε μεταγενέστερα στη λίμνη υπάρχουν δύο υποθέσεις.

Πρώτον στην εποχή της φραγκοκρατίας και καταλανοκρατίας κάποιος Κάρολος δούκας κυβέρνησε αυτά τα μέρη και νεμόταν τη λίμνη και ονόμασαν τη λίμνη με το όνομά του και δεύτερον παλαιότερα οι γύρο Σλάβοι ονομάσανε τη λίμνη έτσι, επειδή εξουσιαζόταν από κάποιον άρχοντα – κράλη.
Στην αρχαιότητα δύο παραλίμνια χωριά είναι κυρίως γνωστά τα Κανάλια και οι Γλαφυρές ή Κάπουρνα.

Τα Κανάλια ορίστηκαν πρωτεύουσα του Δήμου Βοίβης Β τάξεως με πληθυσμό 2152 κατοίκους, που συστήθηκε με το από 31 Μαρτίου 1883 διάταγμα «Περί της εις δήμους διαιρέσεως της εν τω νομώ Λαρίσης επαρχία Βόλου» και περιελάμβανε τα χωριά Κανάλια, Κάπουρνα και Κερασιά. Ο Δήμος Βιβοιήδος δτατηρήθηκεγια 29 χρόνια (1883-1912) Ανέκαθεν όλοι οι υγρότοποι φιλοξένησαν μεγάλη ποικιλία από ανθρώπινες δραστηριότητες. Η Κάρλα με τα άφθονα ψάρια της υπήρξε χώρος ανάπτυξης ενός μοναδικού τρόπου ζωής των ανθρώπων που επί αιώνες ασχολούνται με το ψάρεμα στα νερά της. Μια οργανωμένη κοινωνία ψαράδων, κυρίως από το χωριό Κανάλια που στο μεγαλύτερο ποσοστό οι κάτοικοί του ήταν ψαράδες, διαιώνισαν αυτόν τον τρόπο ζωής. Το αρσενικό παιδί ψαρά στα δεκαέξι του χρόνια έπρεπε να γίνεται ψαράς σε καλύβα. Αυτός ήταν ο άγραφος νόμος. Η εκπαίδευση γινόταν από παππού στο γιο και τον εγγονό. Η Κάρλα (γράφουν διάφοροι παλαιοί συγγραφείς) ανήκε στους Καναλιώτες ψαράδες.

Σημαντική είναι η μαρτυρία του Αργύρη Φιλιππίδη, γραμμένη το 1815
«Εις αυτήν την λίμνην εψάρευαν πρώτα οι γειτόνοι, ο καθ” εις τον σύνορόν του, εις τον καιρόν του Σουλτάν Μουσταφά. Τότε είχεν Λαρισσαίος, Οσμάν εφέντης, τον μουκατά αυτόν, όστις ήταν αγαπημένος του βασιλέως και τον είχε Τσιτεριτάρ εφέντη. Τότε ο ρηθείς εζήτησε χάτι παρά τω βασιλεί, και του εδόθη ως ηθέλησε, επειδή και ο Κάρλας είναι μέσα εις τον τόπον των Καναλίων, επειδή αυτός ο Κάρλας ήτον χώρα μπροστά εις τον Αγιον Νικόλαον και τον εχάλασεν η λίμνη, και η λίμνη το παλαιό ήτον του Κάρλα.

Και αυτού επάνω εξέδωσε χάτι ως βασιλεύς (όπου όλος ο τόπος είναι ιδικός του), ότι όλην την λίμνην Κάρλα να εξουσιάζουν οι Καναλιώται και αυτοί να την δουλεύουν. Και εις αυτόν τον μουκατάν να δίδεται το ουσούρι από τα ψάρια. Και εδέθη με χάτι βασιλικόν, ως είπωμεν, και είναι μέχρι σήμερον των Καναλίων».

Από τον ίδιο συγγραφέα πληροφορούμαστε επίσης για τη διοίκηση και τη φορολογία της λίμνης κατά την τουρκοκρατία «Εδώ εις τούτην την χώραν (Κανάλια) κάθεται ο βοϊβόντας της λίμνης Κάρλας και όταν τύχη και πάρη τον μουκατάν αυτόν οθωμανός περνούν καλά οι εγκάτοικοι. Όταν δε τον πάρη τινάς από τους Ιλλυρείς τραβούν ταχμέτι, επειδή και έχουν ταμάχι πολύ».

Από τα παραπάνω συμπεραίνεται ότι τη λίμνη την ενοικίαζαν με το σύστημα του μουκατά, σύμφωνα με το οποίο μπορούσε κάποιος να πληρώσει στο αυτοκρατορικό θησαυροφυλάκιο ένα ποσό έναντι των φόρων μιας περιοχής, συνήθως για ένα έτος και κατόπιν να εισπράξει ο ίδιος ή οι υπάλληλοί του τους φόρους της περιοχής.
Όταν ενοικίαζαν την εκμετάλλευση της λίμνης Οθωμανοί, δεν καταπίεζαν τους Καναλιώτες, ενώ όταν την έπαιρναν Ρωμιοί, ήταν σκληροί καταπιεστές.

Οι ψαράδες πουλούσαν τα ψάρια τους στις σκάλες. Η μεγαλύτερη, η κύρια σκάλα (αποβάθρα), ήταν στην θέση Πέτρα, από την οποία γινόταν διακίνηση μέχρι 10-15 τόνων ψαριών την ημέρα. Η δεύτερη σκάλα, η Αηράνη, κοντά στον Αγιο Νικόλαο, αργότερα μεταφέρθηκε μπροστά στα Κανάλια. Η τρίτη σκάλα, Φούρνος (Παλιόσκαλα), λειτούργησε στο Φούρνο, ανάμεσα στα Κανάλια και το Καλαμάκι στη θέση Μαμούκα . Αυτή η σκάλα, ή παράλληλα μ” αυτή, ανάλογα με τη στάθμη των νερών, λειτουργούσε στην Κουκουραύα (Αμυγδαλή) όταν χαμήλωναν τα νερά και στο Καστρί όταν ήταν τα νερά πολλά. Η πώληση των ψαριών γινόταν πάντοτε με πλειοδοτική_δημοπρασία την καθορισμένη από την Εποπτεία της λίμνης ώρα, συνήθως το απόγευμα. Στη σκάλα συγκεντρώνονταν ψαράδες, έμποροι, μικροπωλητές, μεταφορείς, κι άλλοι παρατρεχάμενοι . Παρόντες ο επόπτης, ο διαχειριστής, οι ζυγιστές. Η διαδικασία αυτή είχε πολύ ενδιαφέρον. Εκτός από τους μεταφορείς έρχονταν και πολλοί άλλοι από όλα τα χωριά και φόρτωναν τα ζώα τους γαλίκια (μεγάλοι κάδοι από καλάμι όπως τα καλάθια)με ψάρια. Με τα ψάρια της Κάρλας γίνονταν μεγάλο εμπόριο σ” ολόκληρη τη Θεσσαλία, Φθιώτιδα, Ήπειρο, έως και τη Βουλγαρία γιατί τα ψάρια αυτά ήταν περιζήτητα. Στη διάρκεια της Κατοχής τα ψάρια της Κάρλας έσωσαν κυριολεκτικά ζωές.

Κατά τον προηγούμενο αιώνα και μέχρι την αποξήρανση της Κάρλας η λίμνη ελεγχόταν από το Δημόσιο. Η Διεύθυνση της λίμνης επόπτευε τη λίμνη, χορηγούσε άδειες αλιείας και τηρούσε Μητρώα για τους ψαράδες και Λεμβολόγια για τα καράβια (έτσι ονόμαζαν τις βάρκες). Η Υπηρεσία αυτή που είχε έδρα τα Κανάλια απάρτιζαν ένας επόπτης, τρεις διαχειριστές (λογιστές) – ένας για κάθε σκάλα – και πέντε βαλτοφύλακες.
Οι βαλτοφύλακες επέβλεπαν να μη ψαρεύουν οι ψαράδες στην «απεργία» (διάστημα για το οποίο απαγορευόταν το ψάρεμα για την αναπαραγωγή των ψαριών) και να μην γίνεται διακίνηση ψαριών χωρίς δημοπρασία στις σκάλες και χάνει το Δημόσιο φόρους.
Στις σκάλες όπως είπαμε υπήρχε τελωνείο Δημοσίου όπου πλήρωναν φόρο. Η φορολογία του Δημοσίου ήταν 25% επί του ακαθαρίστου ποσού από την πώληση των ψαριών κι έφτασε το 60% στην Ιταλογερμανική Κατοχή. Οι βαλτοφύλακες χρησιμοποιούνταν στις ιχθυόσκαλες κι ως ζυγιστές, ζυγίζοντας τα ψάρια με το καντάρι. Οι διαχειριστές ήταν για τα διπλότυπα και γενικά για την οικονομική υπηρεσία στις ιχθυόσκαλες. Η λίμνη Κάρλα είχε άφθονα ψάρια. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το έτος 1917 η ιχθυοπαραγωγή της Κάρλας έφτασε τους 1400 τόνους περίπου, ενώ το έτος 1949 τους 1000 τόνους περίπου. Στις ποσότητες αυτές φυσικά δεν περιλαμβάνονται οι ποσότητες που χρησιμοποιούσαν οι ψαράδες για οικογενειακή κατανάλωση καθώς επίσης δεν περιλαμβάνεται η ερασιτεχνική αλιεία και η λαθραλιεία.

Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι όλη η ιχθυοπαραγωγή εσωτερικών υδάτων στην Ελλάδα ανέρχεται περίπου σε 12.000 τόνους το χρόνο. Αυτό για να κατανοήσουμε την σημαντική ποσοτικά ιχθυοπαραγωγή στην Κάρλα. Η λίμνη Κάρλα έτρεφε λογής λογής ψάρια (τα αποκαλούσαν καρλιώτικα). Τα ψάρια της Κάρλας ήταν οι πλατίτσες, καραπλατίτσες, σαζάνια, γριβάδια, μποτσκάρια, μπίζια, γλίνια, ρέγγες, και χέλια.

Οι ψαράδες της Κάρλας

Να δούμε τώρα τους ψαράδες και τους τρόπους ψαρέματος στη λίμνη, να αποκαλύψουμε τον εντυπωσιακό λιμναίο οικισμό των ψαράδων με τον ιδιαίτερο παραδοσιακό τρόπο ζωής που επιβίωνε μέχρι τις μέρες μας.
Οι Καναλιώτες ψαράδες έφευγαν από το χωριό αμέσως μετά το Δεκαπενταύγουστο κι επέστρεφαν την Κυριακή των Βαϊων, τον επόμενο χρόνο. Η αναχώρηση γινόταν κατά ομάδες, τα λεγόμενα ντουκάνια.
Οι ομάδες αυτές αποτελούνταν από 2-6 άτομα, μερικές φορές από 7-8. Πήγαιναν προς το βόριο μέρος της λίμνης, (προς το χωριό καλαμάκι) όπου έκαναν αναγνώριση για να φτιάξουν τις καλύβες τους.

Εκεί στις απέραντες εκτάσεις με τις καλαμιές, τα βούρλα και τα ραγάζια έφτιαχναν με μοναδικό τρόπο τις στρογγυλές καλύβες τους επάνω στην επιφάνεια της λίμνης.

Τα μέλη κάθε ομάδας έκαναν αναγνώριση και διάλεγαν το «φουντάνι». Δηλαδή το μέρος όπου Θα κατασκεύαζαν την καλύβα. Το μέρος αυτό ήταν δέκα στρέμματα περίπου με ραγάζια και καλάμια.
Το βάθος του νερού στο σημείο αυτό ήταν περίπου 50 εκατοστά, γιατί το χειμώνα ανέβαινε η στάθμη του νερού άλλο ένα μέτρο περίπου. Στη συνέχεια η ομάδα έκοβε στο βουνό 10-25 (ανάλογα με το μέγεθος της καλύβας) μακριά ξύλα (λούρα) 6-10 μέτρα μήκος που θα χρησιμοποιούνταν ως όρθια στηρίγματα της καλύβας και 30 – 40 λούρα 3-4 μέτρα μήκος που θα χρησιμοποιούνταν ως οριζόντια στηρίγματα της καλύβας (ζώσματα). Ακόμη έφτιαχναν 30 – 40 δέματα με κλαδιά που έκοβαν από λυγαριές ή άλλους θάμνους. Τα λούρα και τα δέματα τα μετέφεραν από το βουνό στις όχθες της λίμνης με ζώα ή στον ώμο κι από εκεί με καράβια στο φουντάνι (σημείο κατασκευής της καλύβας) μέσα στη λίμνη.

Οι ψαροκαλύβες

Αφού έφτιαχναν την καλύβα πάνω στα νερά της λίμνης, στην κορυφή της καλύβας τοποθετούσαν ξύλινο σταυρό και μέσα στην καλύβα το εικόνισμα του Αγίου Νικολάου.
Στο Κέντρο του δαπέδου της καλύβας τοποθετούσαν μια τετράγωνη πλάκα πάχους περίπου 5 εκατοστά (πέτρινη εστία) και γύρω από αυτή τέσσερις μακρόστενες πέτρες που έμεναν στη θέση τους στερεωμένες με 4 πασσάλους μπηγμένους στο νερό.). Έτσι δημιουργούσαν κοίλωμα στην πέτρινη εστία, το άλειβαν με λάσπη κι η φωτοκαγιά (εστία) ήταν έτοιμη.
Από την κορυφή της καλύβας κρεμούσαν ένα σχοινί πάνω στη φωτοκαγιά που στο κάτω μέρος είχε ξύλινο γάτζο. Από το γάτζο κρεμούσαν την κακκαβούλα (μπακιρένιο σκεύος σε σχήμα ενός μικρού καζανιού) για μαγείρεμα. Αλλο σκεύος που χρησιμοποιούσαν ήταν το τηγάνι.
Τη νύχτα κοιμόντουσαν μέσα στην καλύβα σε κυκλική διάταξη γύρω από τη φωτιά σε στρώματα από καλάμια χωρίς να βγάζουν τα ρούχα τους. Το χειμώνα φορούσαν χοντρά ρούχα και μπότες Επίσης μακριά παντελόνια μέχρι το στήθος από δέρμα κατσίκας μ” ενσωματωμένες μπότες φορούσαν όταν ψάρευαν με γρίπο και μακαρά για να μπαίνουν μ” αυτά στο νερό. Μετά το βραδινό φαγητό τις ατέλειωτες νύχτες του χειμώνα πριν κοιμηθούν συνήθιζαν να λένε παραμύθια κι ιστορίες.
Κάθε ντουκάνι (ομάδα) είχε την καλύβα του αλλά και τον αρχηγό του (καπετάνιο). Τον τίτλο του καπετάνιου έπαιρνε ο εμπειρότερος και μεγαλύτερος σ” ηλικία ψαράς. Τα καθήκοντα του καπετάνιου ήταν διοικητικά. Φρόντιζε για την καλή συνεργασία κι αποδοτικότητα της ομάδος, είχε την ευθύνη για το ψάρεμα και το όνομά του γραφόταν στις διπλότυπες αποδείξεις παράδοσης των ψαριών στη σκάλα.
Καλύβες μέσα στη λίμνη έφτιαχναν μόνο οι Καναλιώτες ψαράδες κι ελάχιστοι από άλλα χωριά.

Η οργανωμένη Κοινότητα των ψαράδων ανέπτυξε δικούς της τρόπους ψαρέματος στη λίμνη. Την εφαρμογή αυτών των τρόπων προσδιόρισαν οι τοπικές ιδιαιτερότητες, τα γεωγραφικά δεδομένα της περιοχής κι η ευρηματικότητα των ανθρώπων της. Οι τρόποι που ψάρευαν ήταν με δίχτυα , το γρίπο με το μακαρά, και τα κατίκια ή ψαροπαγίδες. Το δίχτυ (απλάδι, ρόκα, πανί, τράντα) έπλεκαν οι γυναίκες των ψαράδων από βαμβακερό ή συνθετικό νήμα με τη βοήθεια ξύλινης ή πλαστικής σαϊτας. Το γυροβόλι ήταν ένας χώρος κοντά στην είσοδο της καλύβας περιφραγμένος με κατίκια. Τα γυροβόλια γίνονταν με ποιο χοντρά καλάμια από τα κατίκια για να μην τα σπάνε τα ψάρια. Εκεί οι ψαράδες έριχναν τα ψάρια μετά από κάθε ψαριά (όσα δεν πήγαιναν αμέσως στη σκάλα για πούλημα) για να παραμένουν ζωντανά, μέχρι να τα μεταφέρουν στη σκάλα. Από το γυροβόλι έπαιρναν τα ψάρια μ” απόχη και τα τοποθετούσαν στο καράβι χύμα. Εκεί τα χώριζαν τοποθετώντας ανάμεσά τους μικρά σανίδια κατά είδος και ποσότητες που ήθελαν, για να είναι εμπορεύσιμη η ποσότητα ανάλογα με τη ζήτηση στη σκάλα.
Στα Προϊστορικά χρόνια σι κάτοικοι των παραλίμνιων οικισμών ήταν οι πρώτοι που διέσχισαν τα νερά της λίμνης με μονόξυλα που κατασκεύασαν από κορμούς δέντρων από τους δασωμένους κοντινούς λόφους, μ” εσωτερικό κοίλωμα που δημιουργούσαν με τη βοήθεια της φωτιάς.

Από όλες τις ονομασίες των πλωτών μέσων στη λίμνη Κάρλα διατηρήθηκαν μόνο οι ονομασίες «καράβια» ή «πλατσίδες». Τα καράβια ήταν ζωντανό κομμάτι της ντόπιας ναυπηγικής τέχνης και παράδοσης. Η μορφή τους διαφέρει από κάθε άλλο λιμνίσιο ή πλεούμενο στην Ελλάδα. Τα καράβια (έτσι ονόμαζαν όπως είπαμε τις βάρκες τους οι ψαράδες) είχαν συνήθως 5 μέτρα μήκος κι 1 μέτρο πλάτος. Την εποχή εκείνη υπήρχαν ντόπιοι ναυπηγοί που κατασκεύαζαν τα καράβια των ψαράδων. Οι τελευταίοι επιζώντες Καναλιώτες κατασκευαστές καραβιών είναι σι Παπαϊωάννου Νικόλαος και Βέργος Γεώργιος. Το ξυλουργείο στο οποίο δούλευαν συνεταιρικά και κατασκεύαζαν τα καράβια υπάρχει ακόμη στα Κανάλια. Σήμερα δεν διασώζεται κανένα παλαιό καράβι της λίμνης παρά μόνο διάσπαρτα σπασμένα κομμάτια ή εργαλεία των καραβιών. Το 1995 οι δύο συνταξιούχοι πλέον παλαιοί επιζώντες καραβομαραγκοί κατασκεύασαν ένα καράβι στο παλαιό ξυλουργείο τους με τον μοναδικό τρόπο που μόνο αυτοί γνωρίζουν πλέον. Το καράβι αυτό τοποθετήθηκε στην Πλατεία των Καναλίων για να θυμούνται σι παλαιότεροι και να μαθαίνουν σι νεώτεροι.
Εκτός από τα καράβια αυτών των διαστάσεων υπήρχαν και καράβια μεγαλύτερων διαστάσεων (περίπου 7 μέτρα μήκος και 2 μέτρα πλάτος) τα οποία τα έλεγαν περατζάνες ή περαταριές. Τα Καράβια αυτά τα χρησιμοποιούσαν για το πέρασμα από τη μια στην άλλη όχθη, κυρίως ανάμεσα στο Καλαμάκι και το Αχίλλειο ή Σωτήριο και αντίστροφα. Με τις περατζάνες μετέφεραν επιβάτες από τα χωριά της περιοχής, ζώα για σφαγή ή για πώληση (πρόβατα, γουρούνια, κατσίκες, γαϊδούρια), καρποί (σιτάρι, καλαμπόκι) κι εμπορεύματα για τα μαγαζιά (λάδι και πετρέλαιο σε βαρέλια, τρόφιμα κτλ). Το βάρος που μετέφεραν οι περατζάνες ξεπερνούσε τα 1.000 κιλά. Τα καράβια λόγω της κατασκευής τους ήταν πολύ σταθερά όταν έπλεαν στη λίμνη. Επειδή όταν είχε κακοκαιρία στη λίμνη δημιουργούνταν μεγάλος κυματισμός κατασκεύαζαν τα καράβια «αμπάσικα», δηλαδή με χαμηλότερο σήκωμα στο κεφαλάρι. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το καράβι να φορτώνεται περισσότερο και να αντιμετωπίζει καλύτερα τον κυματισμό, μόνο που ήταν πιο αργοκίνητα. Η κίνηση της βάρκας γίνονταν με δύο μεγάλα κουπιά περίπου 4 μέτρα το κάθε ένα. Οι σκαρμοί των κουπιών ήταν στις άκρες πάνω σε ένα μακρύ ξύλο (το τρεχαντήρι) που εξείχε περίπου 1,50 μέτρο από κάθε πλευρά της βάρκας. Ο ψαράς κωπηλατούσε όρθιος κοιτάζοντας προς το κεφαλάρι της βάρκας.

Επιπτώσεις της αποστράγγισης

Με την ολοκληρωτική αποστράγγιση και αποξήρανση της λίμνης Κάρλας πολύ γρήγορα φάνηκαν οι τρομακτικές περιβαλλοντολογικές επιπτώσεις όπως η ραγδαία πτώση της υπόγειας υδροφορίας (πριν από την αποξήρανση ο υδροφόρος βρισκόταν σ” ένα βάθος 0,50 έως 3 μέτρων το πολύ, ενώ σήμερα για να βρεθεί νερό, απαιτούνται βαθιές γεωτρήσεις που συνήθως φτάνουν τα 250-350 μέτρα, η εισχώρηση του θαλάσσιου μετώπου στον ευρύτερο χώρο της περιοχής της Κάρλας, η εμφάνιση ρηγμάτων μεγάλου βάθους και μήκους, ακόμα και σε οικισμούς και η καταστροφή κτισμάτων, οι τεράστιες επιπτώσεις στην πανίδα και χλωρίδα της περιοχής, η αδυναμία υδροδότησης πόλεων και οικισμών, η καταστροφή των γεωτρήσεων και η ξήρανση των πηγών (μεταξύ των οποίων και η Ιστορική Υπέρεια Κρήνη Βελεστίνου), και τέλος οι τεράστιες επιπτώσεις σε κοινωνικό επίπεδο.

Μετά την αποξήρανση όσα Κρατικά κτήματα απέμειναν μετά τις καταπατήσεις παραχωρούνταν με νομαρχιακές αποφάσεις που εκδίδονταν κάθε χρόνο. Τα κτήματα αυτά παραχωρούνταν κάθε χρόνο με εικονικό μίσθωμα στους ακτήμονες καλλιεργητές και αυτό γινόταν για να μη μπορούν σι ακτήμονες να αποκτήσουν δικαιώματα. Την έννοια του ακτήμονα την χρησιμοποιούσε πρώτα από όλους η Πολιτεία όπως κάθε φορά βολεύονταν προκειμένου να καλύψει τα μικροπολιτικά της οφέλη.
Οι νόμοι που ψηφίστηκαν για την παραχώρηση καλλιέργειας των εκτάσεων της λίμνης είναι πάρα πολλοί. Το νομικό πλαίσιο όμως παρέμεινε έως τις μέρες μας χαώδες.
Μεγάλη ήταν η κοινωνική και επαγγελματική διαφοροποίηση των κατοίκων της περιοχής. Οι κάτοικοι ιδιαίτερα των Καναλίων και των οικισμών που βρίσκονται στις ανατολικές όχθες της λίμνης υποχρεώθηκαν σ” έντονες αλλαγές. Καταργήθηκε το περιβάλλον τους, χάθηκε ο υγρός κόσμος τους, άλλαξε η ζωή τους. Από άνθρωποι του νερού έγιναν άνθρωποι της γης κι εκεί που έπιαναν ψάρια, τώρα έσπερναν σιτάρι.
Πρώτοι οι ψαράδες διαμαρτυρήθηκαν με πορεία στη νωπή ακόμα λάσπη τού πυθμένα της λίμνης, αμέσως μετά το άδειασμα του νερού της στον Παγασητικό Κόλπο. Οι Καναλιώτες ψαράδες ίδρυσαν σχεδόν αμέσως, το 1964, το Σύνδεσμο Αλιέων Αποστραγγισθείσης Λίμνης Κάρλας. Στα Κανάλια, ποσοστό 30% των κατοίκων μετανάστευσε μετά την αποξήρανση στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, αλλά και στο εξωτερικό. Ποσοστό 40% στράφηκε στη γεωργία μέσα στο χώρο της λίμνης, αλλά και στις παρόχθιες εκτάσεις στις οποίες καλλιεργούσαν κυρίως αμυγδαλιές. Ένα άλλο ποσοστό 20% έγιναν βιομηχανικοί εργάτες στις βιομηχανίες του Βόλου και ένα άλλο ποσοστό 10% που προϋπήρχε στη σύνθεση του πληθυσμού των Καναλίων, ασχολείται με την κτηνοτροφία.
Μικρότερες ήταν οι επιπτώσεις στην οικονομία των οικισμών της δυτικής όχθης της λίμνης που κατά κύριο λόγο ήταν ανέκαθεν αγροτική.

Επανασύσταση της Κάρλας

Πριν λίγα χρόνια αποφασίστηκε η επανασύσταση της λίμνης Κάρλας και άρχισε η υλοποίηση ενός από τα μεγαλύτερα έργα της Ελλάδος. Η νέα λίμνη Κάρλα θα έχει έκταση 38.000 στρεμμάτων. Το έργο περιλαμβάνει μεγάλα αναχώματα (από την ανατολική τη νότια και τη δυτική πλευρά της λίμνης), μεγάλους συλεκτήρες οι οποίοι θα μεταφέρουν τα νερά της βροχής αλλά και νερά από τον ποταμό Πηνειό στο εσωτερικό της λίμνης, αντιπλημμυρικά και αρδευτικά έργα, δεντροφυτεύεις, μουσείο λιμναίου πολιτισμού, κέντρα πληροφόρησης πολιτών, κατασκευή δύο μικρών νήσων εσωτερικά της λίμνης για καταφύγια πουλιών, δρόμους περιμετρικά της λίμνης, πλακόστρωτα μονοπάτια στην γύρω περιοχή, ποδηλατόδρομους κλπ.
Η επαναδημιουργία της λίμνης Κάρλας θα έχει ως αποτέλεσμα αφ” ενός να επέλθει ξανά η ισορροπία στη φύση και αφ” ετέρου να μετατραπεί η περιοχή σε πόλο έλξης επισκεπτών για παρατήρηση και ψυχαγωγία.
Είναι έργο πολύπλευρης σημασίας που απαιτεί σύνεση, φροντίδα και αγάπη για τη Μητέρα Φύση με γνώμονα τη σωστή διαχείριση της από εμάς που αγαπάμε τον τόπο μας αλλά Κυρίως από την Πολιτεία.

Τα στοιχεία αυτού του κειμένου γράφτηκαν από το βιβλίο του Κου Ιωάννη Ρούσκα. «Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΚΑΡΛΑΣ»
Πηγή : http://rigas-feraios.gr/?page_id=204

Περισσότερες φωτογραφίες : https://www.flickr.com/photos/128373269@N03/sets/72157653314993006