Άγιος Προκόπιος Νάξου
.
Παραλία Καλαμίτσι Χαλκιδική
.
Μικρό Χωριό Ευρυτανίας
Πρόσβαση
Το Μικρό Χωριό Ευρυτανίας απέχει 12 χλμ. από την πρωτεύουσα του Νομού, το Καρπενήσι. Βρίσκεται στα δεξιά του δρόμου προς Προυσό.

Βασικές οδικές διαδρομές
1) Αθήνα - Μικρό Χωριό Απόσταση 298 λχμ.- Χρόνος 3 ώρες και 40 λεπτά
2) Πάτρα - Μικρό Χωριό Απόσταση 120 χλμ. - Χρόνος 2 ώρες και 50 λεπτά
3) Θεσσαλονίκη - Μικρό Χωριό μέσο Λαμίας Απόσταση 381 χλμ. - Χρόνος 4 ώρες και 30 λεπτά
4) Ιωάννινα - Μικρό Χωριό Απόσταση 227 χλμ. - Χρόνος 3 ώρες και 55 λεπτά
Το χωριό
Το Μικρό χωριό βρίσκεται σε υψόμετρο 950 μέτρων στους πρόποδες της Χελιδόνας πάνω από την ποταμιά που τη διασχίζει ο Καρπενησιώτης . Ανήκει στο δήμο Καρπενησίου και η απόσταση από την πρωτεύουσα του νομού, είναι 12 χιλιόμετρα. Αποτελείται από δυο οικισμούς, το Νέο και το Παλιό Μικρό Χωριό που απέχουν μεταξύ τους δυο περίπου χιλιόμετρα. Στο τοπίο κυριαρχούν τα έλατα που φτάνουν μέχρι τα τελευταία σπίτια του χωριού, ενώ πολλές φορές βρίσκονται ανάμεσα στους κήπους και τις αυλές. Εκτός από τα έλατα βλέπει κανείς καστανιές, καρυδιές, βελανιδιές, βατομουριές, κρανιές και πλήθος άλλα δέντρα και βάτα που καταλαμβάνουν τις πλαγιές.Το χωριό έχει 105 μόνιμους κατοίκους που ασχολούνται κυρίως με αγροτικές και κτηνοτροφικές εργασίες και τον τουρισμό. Το Μικρό Χωριό ανήκει στα πρώτα οργανωμένα ορεινά τουριστικά θέρετρα, καθώς διέθετε οργανωμένα καταλύματα από τη δεκαετία του ’50. Τώρα διαθέτει δυο ξενοδοχεία και αρκετά σύγχρονα καταλύματα που εξυπηρετούν τους επισκέπτες. Διαθέτει επίσης πολλές ταβέρνες που λειτουργούν όλη τη διάρκεια του χρόνου και προσφέρουν καλό φαγητό, κυρίως ψητά και πίτες. Αυτό που διαθέτει κυρίως είναι πεντακάθαρη ατμόσφαιρα και πανέμορφη φύση που επιβάλλεται σε όλους μας χαρίζοντας γαλήνη και ηρεμία.
Ιστορία
Ευρήματα μιας μικρής αρχαιολογικής έρευνας στην περιοχή του Αγίου Σώστη αποκάλυψαν τμήματα οχύρωσης η οποία χρονολογήθηκε στο τέλος του 3ου π.Χ. αιώνα. Την ύπαρξη οικισμού μεταξύ 3ου και 1ου π.Χ. αι μαρτυρούν θραύσματα και όστρακα που βρέθηκαν στην ίδια περιοχή. Οι γραπτές μαρτυρίες αναφέρουν την ύπαρξη του Μικρού Χωριού πριν από τον 14ο αιώνα, με το όνομα «Τζίρο».Βρισκόταν στους πρόποδες του βουνού που έως και σήμερα λέγεται «Τζίρη». Τον 17ο αιώνα πέρασε από το χωριό ο Γάλλος περιηγητής Μπουϊσόν ο οποίος αναφέρει αρκετές λεπτομέρειες για τη ζωή των Μικροχωριτών. Το 1818 ο Γάλλος περιηγητής Πουκεβίλ, αναφέρει στις περιγραφές του το Μικρό Χωριό το οποίο κατατάσσει στα «Πολιτοχώρια» στα χωριά δηλαδή που πολλοί από τους κατοίκους του ξενιτεύονταν στην Κωνσταντινούπολη για να «καζαντίσουν». Αρκετοί από τους Μικροχωρίτες που δούλεψαν και δημιούργησαν περιουσίες στην Κωνσταντινούπολη, γύρισαν στο χωριό και έχτισαν πετρόχτιστα αρχοντικά, με ανώγια και κατώγια, καμάρες και αυλές. Τα περισσότερα από αυτά βρίσκονταν στο τμήμα του χωριού που κατολίσθησε το 1963. Οι Μικροχωρίτες συμμετείχαν στους αγώνες της επανάστασης του 1821 και αρκετοί από αυτούς πήραν μέρος στη μάχη του Κεφαλόβρυσου (1823) υπό τον Μάρκο Μπότσαρη. Σύμφωνα με την παράδοση ο Μάρκος Μπότσαρης μετά τη μάχη στην οποία τραυματίστηκε θανάσιμα, ξεψύχησε στο Μικρό Χωριό κοντά στη «Βρωμόβρυση», που βρίσκεται στο δρόμο προς τον ΄Αγιο Σώστη και τώρα έχει το όνομα του. Αρκετοί Μικροχωρίτες έλαβαν μέρος στους βαλκανικούς πολέμους και στον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο. Μερικοί από αυτούς έγραψαν ημερολόγια και αναμνήσεις τα οποία μπορεί κανείς να βρει τυπωμένα στο Ιστορικό Λαογραφικό Μουσείο του χωριού. Στην κατοχή το χωριό βρέθηκε στο επίκεντρο της Εθνικής Αντίστασης και το πλήρωσε ακριβά. Κάηκε τρεις φορές από τους κατακτητές Ιταλούς και Γερμανούς. Μετά τη γνωστή μάχη του Μικρού Χωριού (18 Δεκεμβρίου 1942) οι Ιταλοί συνέλαβαν ομήρους από το Μικρό και το Μεγάλο Χωριό. Στις 24 Δεκεμβρίου 1942 εκτέλεσαν 13 ομήρους, δύο έκαψαν ζωντανούς σε σπίτι στο Μικρό Χωριό, (τον ιερέα Δημ. Βαστάκη και τον ενωμοτάρχη Χαρ. Κατσίμπα) έντεκα εκτέλεσαν στην περιοχή Λόγγοβες όπου σήμερα υπάρχει μνημείο. Πρόκειται για τους (Χρ. Φλέγγα και Νικ. Κυρίτση από το Μικρό Χωριό και τους Χ. Μέρμηγκα, Ι. Καρυοφύλλη, Κ. Αραπογιάννη, Δ. Δασκαλάκη, Δ. Ματζούτα, Ι. Μεσίρη, Θ. Οικονόμου, Β. Παλιούρα, και Α. Σιταρά από το Μεγάλο Χωριό). Το 1943 στο χωριό λειτούργησε για ένα διάστημα και το Τυπογραφείο της Αντίστασης όπου τυπώθηκαν πολλά έντυπα και οι εφημερίδες «Ρούμελη», «Ρουμελιώτισσα» ενώ γινόταν και η ανατύπωση του «Ριζοσπάστη». Με την απελευθέρωση δεν τελείωσαν οι δύσκολες ημέρες, αντίθετα λόγω του εμφυλίου που ακολούθησε (1946 – 1949) δόθηκε το τελικό πλήγμα στο χωριό το οποίο ερήμωσε. Οι κάτοικοι άρχισαν να επιστρέφουν μετά το 1950 , οπότε στο χωριό ξεκίνησε η ανοικοδόμηση που περιλάμβανε αποκατάσταση των καταστροφών και δημιουργία νέων υποδομών. Η πορεία αυτή όμως ανακόπηκε από την κατολίσθηση στις 13 Ιανουαρίου του 1963. Εκείνη την ημέρα χάθηκε το μεγαλύτερο μέρος του χωριού καθώς ένα μεγάλο κομμάτι από το βουνό «Κρι» καταπλάκωσε τα σπίτια του. Στην κατολίσθηση χάθηκαν 13 Μικροχωρίτες. Η καταστροφή αυτή πείσμωσε τους Μικροχωρίτες που κινήθηκαν άμεσα με στόχο την ανοικοδόμηση νέου χωριού. Ως αποτέλεσμα των ενεργειών τους, το Φεβρουάριο του 1964 μπήκαν τα θεμέλια του Νέου Μικρού Χωριού το οποίο σχεδιάστηκε από το Τεχνικό Γραφείο Δοξιάδη. Τώρα το χωριό ανήκει στο δήμο Καρπενησίου και μαζί με τα άλλα χωριά της ποταμιάς αποτελούν ένα από τα ωραιότερα τουριστικά θέρετρα της ορεινής Ελλάδας. Προσφέρεται για χειμερινό και καλοκαιρινό τουρισμό, δίνοντας πλήθος επιλογών στους επισκέπτες που αγαπούν τη φύση. Πηγές Τα στοιχεία για τη μικρή ιστορική αναδρομή αντλήθηκαν από το βιβλίο: «Το Μικρό Χωριό Ευρυτανίας, Περιήγηση στο χώρο και το χρόνο» της κας Αιμιλίας Παπαδημητρίου – Κουτσούκη). Περισσότερα στοιχεία για την ιστορία και τις παραδόσεις του τόπου περιλαμβάνονται στο βιβλίο του Κλεομένη Σπ. Κουτσούκη «Το μικρό χωριό ευρυτανίας» (Αθήνα 1969), που βρίσκεται στη βιβλιοθήκη του Ιστορικού Λαογραφικού Μουσείου. Στο Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο που στεγάζεται στο σχολείο του παλιού Μικρού Χωριού, μπορείτε να δείτε αντικείμενα, φωτογραφίες και γραπτές μαρτυρίες για την ιστορία του τόπου και των ανθρώπων που έζησαν εδώ.
Πολιτιστικά
Ο επισκέπτης του χωριού, μα και ο μόνιμος κάτοικος, έχει την ευκαιρία να κάνει αξέχαστους και ρομαντικούς περιπάτους στη γύρω περιοχή, απολαμβάνοντας την υπέροχη φύση. Μερικούς από αυτούς αναφέρουμε στη συνέχεια. Υπάρχουν και πολλοί άλλοι, αν έχει κανείς όρεξη και κέφι για «εξερευνήσεις».
Διαδρομή Νέου – Παλιού Χωριού.
Παίρνοντας το δρόμο από την κορφή του Νέου Χωριού, μέσα σε μια ελατίσια διαδρομή κατευθύνεται κανείς προς το Παλιό Χωριό. Είναι μια εύκολη διαδρομή 1,5 χιλιομέτρου σε ασφαλτοστρωμένο και ηλεκτροφωτισμένο δρόμο, με αρκετά ξύλινα παγκάκια ή πέτρινα περβάζια για ξεκούραση. Στο δρόμο συναντά κανείς αρκετά προσκυνητάρια, όπως το πρώτο του Αη-Γιώργη, που είναι και το πιο καινούριο. Απέναντί του τα παλιά χρόνια λειτουργούσε το πρώτο κεραμοποιείο του χωριού. Λίγο πιο πάνω βρίσκεται το εξωκκλήσι του Αη Γιάννη, που χτίστηκε γύρω στα 1900. Ως το 1956 τη μέρα της γιορτής του, 29 Αυγούστου, γινόταν και το πανηγύρι του χωριού. Συνεχίζοντας τη διαδρομή αντικρίζουμε δεξιά και αριστερά μας δυο προσκυνητάρια αφιερωμένα στην Αγία Αικατερίνη. Το μεγαλύτερο χτίσθηκε το 1958, ενώ το μικρότερο και παλαιότερο συντηρήθηκε πρόσφατα. Πριν ανηφορίσουμε για το Παλιό Χωριό συναντάμε το εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων, που χτίσθηκε το 1886. Οι αδελφοί Στέφανος και Πάνος Χρ. Μαστρογεωργόπουλος, που είναι εγκατεστημένοι στην Αμερική, όχι μόνο το ανακαίνισαν πρόσφατα αλλά και το φροντίζουν τακτικά. 
Ησυχαστήριο Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας.
Σε κτήμα της Μικροχωρίτισας Μοναχής Πελαγίας χτίστηκε ένα πανέμορφο μοναστήρι. Ο δρόμος για το μοναστήρι ξεκινάει κάτω από το ξενοδοχείο Country Club. Η δεκάλεπτη διαδρομή σκιάζεται από πανύψηλα έλατα, περνάει από το Νεκροταφείο του χωριού και καταλήγει στο Ησυχαστήριο. Χάρη στη σκληρή καθημερινή δουλειά από τις λιγοστές μοναχές είναι ένας χώρος εξαιρετικά περιποιημένος, στον οποίο ο επισκέπτης θα βρει απλόχερη τη φιλοξενία και θα απολαύσει την ηρεμία και τη γαλήνη του χώρου. 
Νοστιμιώτικο.
Μέσα από βαθύσκιωτα ελάτια ξεκινάει μια γραφική διαδρομή περίπου δυο ωρών σε δασικό δρόμο από την κορφή του Νέου Χωριού και οδηγεί στο χωριό Νόστιμο με θέα την κοντινή Ποταμιά. Η γαλήνη του τοπίου, ο δροσερός πεντακάθαρος αέρας, η ηρεμία της φύσης είναι μια σπάνια απόλαυση για κάθε περιπατητή. 
Αη Νικόλας.
Ο δρόμος για τον Αη-Νικόλα ξεκινάει από τη μέση της διαδρομής Νέου – Παλιού Χωριού, μπροστά από το προσκυνητάρι της Αγίας Αικατερίνης. Είναι ένας περίπατος περίπου μιας ώρας. Ο Αη-Νικόλας χτίσθηκε γύρω στα 1880 και επισκευάστηκε το 1961. Προνομιακή η τοποθεσία του στην άκρη του χωριού. Το μυρωμένο αέρι γύρω του, θυμίαμα! Το θρόϊσμα των φύλλων και το κελάϊδισμα των πουλιών, εσπερινός! Ανάμεσα απ’ τα πελώρια πουρναρό-δενδρα που το κυκλώνουν, η απεραντοσύνη όλης της Ποταμιάς! 
Η Παναγιά.
Βρίσκεται κάτω από το δρόμο που συνδέει τα δυο χωριά, στη μέση περίπου της διαδρομής. Το τοπίο γύρω της είναι ειδυλλιακό με άφθονες κρανιές και πελώρια πουρνάρια. Ανάσα ζωής στη μυρωδάτη φύση! Λέγεται ότι το πρώτο εκκλησάκι χτίσθηκε γύρω στα 1880. Από τότε ανακαινίσθηκε αρκετές φορές. Γιορτάζει το Δεκαπενταύγουστο, όπου όλοι, Μικροχωρίτες και παραθεριστές, το επισκέπτονται για να ανάψουν ένα κερί στην αγαπημένη τους Παναγιά. 
Το μονοπάτι Μικρού Χωριού – Γαύρου.
Αν είστε λάτρης της πεζοπορίας σίγουρα θα απολαύσετε αυτή την φυσική διαδρομή. Ξεκινάει από τους Αγίους Αποστόλους, αριστερά, και καταλήγει στο χωριό Γαύρος. Είναι διάρκειας περίπου μιας ώρας. Περνάει κάτω από μεγάλα πλατάνια και ιτιές, ενώ σε πολλά σημεία συναντάει κανείς ρυάκια με τα νερά που έρχονται από τις φυσικές πηγές του χωριού. Κόκκινα σημάδια πάνω σε κορμούς ή μεγάλες πέτρες δείχνουν την πορεία. Το πλούσιο φυσικό περιβάλλον με τις ευωδιές της φύσης είναι μια μοναδική απόλαυση για τον περιπατητή. –
Το Μνημείο των 13 θυμάτων της κατολίσθησης βρίσκεται λίγο πριν την είσοδο του Παλιού Χωριού. Μια όμορφη τοποθεσία ανάπαυλας, κάτω από μεγάλα πλατάνια με δροσερό τρεχούμενο νερό. Ένα από τα πλατάνια, που φύτρωσαν εκεί μετά την κατολίσθηση του χωριού, έχει ένα τραγικό συμβολισμό: από τη ρίζα του έχουν ξεπεταχτεί 13 παρακλάδια, τόσα όσοι και οι Μικροχωρίτες που χάθηκαν την αποφράδα εκείνη μέρα, που έτυχε να είναι η 13η Ιανουαρίου του 1963. Το μνημείο σχεδίασε η αρχιτέκτονας Άρτεμη Βαρβιτσιώτη-Βεντούρη, οι γονείς της οποίας χάθηκαν στην κατολίσθηση. Το μονοπάτι δίπλα του οδηγεί στο μνημείο του αντάρτη Κλέαρχου (Κώστα Μπίρτσα). 
Η Λίμνη.
Στο πλευρό της Τζίρης ακουμπάει η όμορφη λίμνη, που σχηματίστηκε μετά την κατολίσθηση. Την περιβάλλουν ιτιές και πλατάνια, ενώ στα νερά της καθρεπτίζεται ο κόκκινος βράχος του βουνού που υψώνεται δίπλα της, τυλιγμένος με πολλούς θρύλους του χωριού. Ο δρόμος για τη λίμνη ξεκινάει από το Μνημείο των θυμάτων της κατολίσθησης. Στα αριστερά της μικρής διαδρομής συναντάμε την υδροηλεκτρική μονάδα του Μικρού Χωριού, που ακόμα περιμένει την εναρκτήρια κίνηση. 
Το Κεφαλόβρυσο.
Ανηφορίζοντας το μονοπάτι από το λίμνη φθάνουμε στο Κεφαλόβρυσο. Είναι μια μικρή διαδρομή που όμως απευθύνεται σε περιπατητές εξοικειωμένους σε δύσβατα μονοπάτια. Είναι το μέρος, απ’ όπου αναβλύζουν τα γάργαρα νερά του χωριού. Χρόνια τώρα ακολουθούν τον ακούραστο δρόμο τους, για να δροσίζουν και τα δυο χωριά. Οι πηγές του είναι χωμένες σε μια καταπράσινη αγκαλιά από πλατάνια και έλατα. Το άφθονο, κρύο νερό τους έρχεται από τα έγκατα της Χελιδόνας. Στα παλιά χρόνια τα νερά απ’ τις πηγές κινούσαν τους νερόμυλους του χωριού. –
Ο Αη-Θανάσης.
Σαν μπούμε μέσα στο Παλιό Χωριό, στην κορφή του στρωμένου με καλντερίμι δρόμου, στο «Γούμενο», στέκει το γραφικό εκκλησάκι του Αη-Θανάση. Χτίστηκε το 1900 από τον Αθαν. Κ. Κυράνη (Κεράνη). Πάνω από την κόχη του ιερού, στο εξωτερικό του Ναού, έχουν εντοιχιστεί τα δυο πιάτα στα οποία, σύμφωνα με την παράδοση του χωριού, έφαγαν οι βασιλείς Όθωνας και Αμαλία όταν επισκέφθηκαν το χωριό στα μέσα του 19ου αιώνα. Ένα έθιμο της βυζαντινής εποχής για να θυμίζει την επίσκεψη του βασιλικού ζεύγους στο χωριό. Οι βασιλείς γευμάτισαν στο σπίτι του καπετάν Κυρτσονικολάκη. Εκεί τούς υποδέχθηκαν και άλλοι Αγωνιστές του ΄21, που ζούσαν ακόμη στο Χωριό. 
Ο Αη Γιώργης και Αη Θανάσης.
Είναι το πιο καινούριο εκκλησάκι αφού χτίσθηκε το 1960 από την Ευγενία Σ. Φλέγγα, στη μνήμη του πρώτου συζύγου της Γεωργίου Α. Κεράνη με σχέδιο του αρχιτέκτονα Σωτ. Ζήζηλα. Βρίσκεται στα ανατολικά όρια του παλιού οικισμού σε περίβλεπτη θέση, χωμένο στη σκιά από τα έλατα που το κυκλώνουν. Είναι πετρόκτιστο και το τέμπλο του κοσμείται από δυο μεγάλες ψηφιδωτές εικόνες του ζωγράφου Φώτη Ζαχαρίου. Μοναδική η θέα που απλώνεται μπροστά του. Ιδανική τοποθεσία για να συγκεντρώνει συντροφιές νέων, που γεμίζουν το βουνό με τις χαρούμενες φωνές και τα τραγούδια τους τα βράδια του καλοκαιριού. 
Ο Νικολός.
Μοναδική απόλαυση ο περίπατος ως εκεί μέσα απ’ τον γεμάτο έλατα καγκελωτό δρόμο, που ξεκινάει από την ανατολική άκρη του Παλιού Μικρού Χωριού. Στα παλιά χρόνια εδώ υπήρχαν τα αλώνια του χωριού. Σαν γέρνει ο ήλιος και το μάτι γοητευμένο πλανιέται στον καθαρό ορίζοντα, οι αισθήσεις ζωντανεύουν και το άγχος ξεχνιέται. Περίοπτη η θέα τής κοιλάδας τής Ποταμιάς, που ξεκινάει από την Καλιακούδα και φθάνει ως το Βελούχι. 
Το Μνημείο της Εθνικής Αντίστασης.
Ένα μονοπάτι, δυτικά του Νοκολού, οδηγεί κάτω στη ρεματιά, εκεί όπου εκτελέσθηκαν από τους Ιταλούς, στις 24 Δεκεμβρίου 1942, οι ένδεκα πατριώτες. Απέριττο μνημείο σε λιθόστρωτο ημικύκλιο. Ένας δαφνοστεφής λευκός μεταλλικός σταυρός, έργο του αντιστασιακού Αυγέρη Αυγερόπουλου, υψώνεται μπροστά σε ένδεκα μαρμάρινες πλάκες που έχουν χαραγμένα τα ονόματα των εκτελεσθέντων. 
Βρύση του Μάρκου Μπότσαρη ή Βρωμόβρυση όπως την είπαν, γιατί από δω πέρασαν και έπλυναν τον τραυματισμένο γενναίο αρχηγό, όταν χτυπήθηκε στο Κεφαλόβρυσο (1823). Κάτω από πελώρια πλατάνια μια πέτρινη βρύση με δροσερό νερό. Βρίσκεται στη μέση της διαδρομής που οδηγεί στον Αη-Σώστη. –
Ο Αη-Σώστης. Γραφικό εξωκκλήσι στην ανατολική άκρη του χωριού. Είναι το εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής, που η λαϊκή παράδοση το θέλει Αη-Σώστη γιατί εδώ «σώθηκε» η εικόνα της Παναγίας της Προυσιώτισσας. Σύμφωνα με την Ιερά Διήγηση της Μονής Προυσού, η εικόνα έφυγε από τη φύλαξη των συνοδών της, πέρασε από τον απέναντι βράχο, όπου άφησε το λεγόμενο σήμερα «Τύπωμά Της», για να καταλήξει στη βραχώδη πλαγιά του Προυσού, όπου έκτοτε λατρεύεται στο ιστορικό Μοναστήρι, που ιδρύθηκε γύρω στο 850. Το σημερινό εκκλησάκι του Αη-Σώστη, σύμφωνα με την παράδοση, χτίσθηκε πάνω στα ερείπια παλαιότερου ναού γύρω στα 1870. Μοναχό, στη σκιά ενός αιωνόβιου πουρναριού, αναδίδει ευωδιά απ’ το παρελθόν. Δίπλα του ένα πυκνό ελατοδάσος και πιο πέρα τα «τσοκάρια», τα απόκρημνα βράχια με την ασυνήθιστη βλάστηση. Το τοπίο προκαλεί δέος. Εδώ σταματάει κάθε θόρυβος, σβήνει κάθε ήχος για να μην ταράξει τη γλυκιά και απόκοσμη γαλήνη. Κάπου-κάπου φτάνει μόνο η μακρινή βουή του ποταμού Καρπενησιώτη, που κυλάει κάτω, μέσα σε άγρια, απρόσιτα φαράγγια. Η τοποθεσία έχει ιστορικό και αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Αρχαιολογική έρευνα αποκάλυψε εδώ οχύρωση και οικιστικά κατάλοιπα ελληνιστικής περιόδου (3ος-1ος αι. π. Χ.).
Photo Gallery
image image image image image image image
Μοιραστείτε το:
Το Λεβεντοχώρι Ηλείας είναι ένα μικρό χωριό με περίπου 200 μόνιμους κατοίκους. Βρέχεται από το Ιόνιο Πέλαγος, το οποίο είναι γνωστό για τα κρυστάλλινα νερά του. Το χωριό φημίζεται τόσο για τις πεντακάθαρες παραλίες του όσο και για τις ταβέρνες του. Μπορείτε να απολαύσετε τη θάλασσα του χωριού και να παίξετε εσείς και τα παιδά σας με τα νερά που δε βαθαίνουν απότομα.
Στις παραλίες του μπορείτε να ερωτευτείτε με το μαγευτικό ηλιοβασίλεμα απένατι απο το νησί της Ζακύνθου.
Η οικονομία του βασίζεται κυρίως στην γεωργία (ελαιόλαδο, καρπούζι, αχλάδια, πατάτα - γλυκοπατάτα, κρασί) και στον τουρισμό, κυρίως κατά τη θερινή περίοδο. Εντός του χωριού, αλλά και παραθαλάσσια υπάρχουν πανέμορφα καταλύμματα όπου μπορείτε να μείνετε.

facebook: https://www.facebook.com/leventochori
instagram: https://www.instagram.com/leventochorion
Οι Ωρεοί είναι κωμόπολη της Βόρειας Εύβοιας. Έχει υψόμετρο 10 μέτρα και βρίσκεται 5 χιλιόμετρα δυτικά της Ιστιαίας, στις ακτές του ομώνυμου όρμου στον Δίαυλο Ωρεών.Βικιπαίδεια