ΚΑΛΩΣ ΟΡΙΣΑΤΕ ΣΤΟ MY VILLAGE | ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΥΠΑΙΘΡΟ, ΤΑ ΣΤΟΛΙΔΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, ΜΕΡΗ ΑΠΟ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΚΑΤΑΓΟΜΑΣΤΕ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 830μ.. Η ονομασία προέρχεται από τις πολλές σπηλιές που έχει στον ορεινό όγκο βόρεια του χωριού. Έχει 324 κατοίκους οι οποίοι ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία, με το εμπόριο και με τουριστικές δραστηριότητες. Το καλοκαίρι ο πληθυσμός αυξάνει πολύ και το χωριό γίνεται παραθεριστικό.Εκτός από τις ασχολίες των κατοίκων που προαναφέραμε μέχρι το τέλος της δεκαετίας του '50 και αρχές του '60 οι Σπηλιώτες δούλευαν και ως: ασβεστοποιοί, καρβουνοποιοί, μυλωνάδες, οργανοπαίκτες, σαμαράδες, τυροκόμοι, υλοτόμοι, χαλκιάδες και λίγοι σήμερα ασκούνε το παραδοσιακό επάγγελμα του χτίστη της πέτρας, οι επονομαζόμενοι «πετράδες».

Το δάσος της Σπηλιάς ανήκει στο ευρωπαϊκό δίκτυο NATURA 2002.Διαθέτει την ελεγχόμενη κυνηγητική περιοχή Κισσάβου που είναι πλούσιος τόπος θηραμάτων (λαγοί, αγριογούρουνα, πέρδικες, ζαρκάδια κ.ά.), ενώ παράλληλα λειτουργούν πυρήνες εκτροφής πτερωτών θηραμάτων. H Σπηλιά επίσης αποτελεί το κυριότερο ορμητήριο ορεινών διαδρομών της Λάρισας, για πεζοπορία στο μονοπάτι προς την κορυφή του Κισσάβου χειμώνα και καλοκαίρι, αναρρίχηση, για διαδρομές με ποδήλατα βουνού ή οχήματα 4X4 κ.ά.

Οι Σπηλιώτες κάθε χρόνο, πιστοί στην παράδοση και στο έθιμο, χωρίς μουσικά όργανα τραγουδούν και χορεύουν το "ζεμπέλι", ο χορός "Ζεμπέλι" που χορεύεται με σταυρωτά τα χέρια με τους προηγούμενους και τους επόμενους και αναβιώνει κάθε χρόνο τη δεύτερη μέρα του Πάσχα στην πλατεία του χωριού και την Κυριακή του Θωμά στο χοροστάσι του Αγίου Αθανασίου. Ζεμπέλι σημαίνει ζουμπούλι.

Στη Σπηλιά υπάρχουν 4 εκκλησίες και 3 ξωκλήσια. Οι εκκλησίες είναι: 1) του Αγίου Χαραλάμπους (από οικήσεως η πρώτη που χτίσθηκε). Το 1857 ανακαινίσθηκε και έγινε μεγαλύτερη «βασιλική» και μετονομάσθηκε Γενέσιον της Θεοτόκου. Το 1943 πυρπολήθηκε από τους Γερμανούς. Με τη συνδρομή όλων των κατοίκων και των ομογενών του εξωτερικού ανοικοδομήθηκε το 1951 - 1953, 2) του Αγίου Αθανασίου βρίσκεται στην είσοδο του χωριού από την κατεύθυνση του Συκουρίου, 3) του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, η οποία πυρπολήθηκε από τους Γερμανούς στη Μάχη της Σπηλιάς (δεύτερη επιδρομή στις 26/3/1944) και ανοικοδομήθηκε στην δεκαετία του '80 από τον Συκουριώτη καθηγητή Γεώργιο Αρβανιτογιάννη, τη μητέρα του και κατοίκους του χωριού και 4) της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Παναγίας) που είναι μέσα σε βράχο στο βόρειο τμήμα του χωριού. Στο πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου, κατακλύζεται από πιστούς οι οποίοι έρχονται από διάφορα μέρη για να προσκυνήσουν τη Χάρη της. Πέρα από όλα αυτά υπάρχουν και τα σπήλαια: της Παλιόπορτας στη βραχώδη αριστερή όχθη του Μέγα Λάκκου, της Λιπαρότρυπας στην Πλάκα, της Σβεντζότρυπας στο Σέλωμα, και το πρώτο αποκαλυφθέν από κατοίκους της Σπηλιάς και την Εφημερίδα «Ελευθερία» της Λάρισας με το όνομα «Ζαρ - Τρύπα» που το καλύπτουνε σταλακτίτες και σταλαγμίτες δημιουργώντας φανταστική ομορφιά στη θέση Σοκάκι.
Περισσότερες Φωτογραφίες : https://goo.gl/photos/4sDuBZdiLdA5PVBSA
H κυρία του Ολύμπου!
Η Ραψάνη βρίσκεται "ξαπλωμένη" σε μια πλαγιά στους πρόποδες τους Ολύμπου,σε υψόμετρο που φτάνει και τα 800 μέτρα. Μόλις 30 λεπτά από την Λάρισα, ανήκει στο νομό Λάρισας και το όνομα της είναι γνωστό σε όλη την Ελλάδα καθώς στα αμπέλια της παράγεται εδώ και αρκετά χρόνια ένα από τα καλύτερα κόκκινα ελληνικά κρασιά. Πέρα απο το κρασί η Ραψάνη είναι ορεινό χωριό και διαθέτει πολύ καλό κλίμα ειδικά το καλοκαίρι που είναι πολύ δροσερά, ενώ οι κοντινότερες παραλίες βρίσκονται σε απόσταση 30 λεπτών.

Τα πλατάνια της είναι το κυρίαρχο δέντρο στο χωριό καθώς προσφέρουν απλόχερα το ίσκιο τους , ενώ θα βρείτε και πολλές καρυδιές , από τις οποίες οι νοικοκυρές του χωριού φτιάχνουν το απίθανο γλυκό καρύδι , που πρέπει οπωσδήποτε να δοκιμάσετε. Γενικότερα το πράσινο κυριαρχεί στο χωριό , ψηλά δένδρα , αεράκι, προδιαθέτει τον επισκέπτη ότι κατά την διαμονή του εδώ, θα ξεκουραστεί και θα ηρεμήσει.

Στην Ραψάνη μπορείς να ρεμβάζεις με τις ώρες! Η θέα που προσφέρει κοιτώντας αριστερά προς τα δεξιά , ξεκινά από την περιοχή του Πλαταμώνα και φτάνει μέχρι το Στόμιο. Αν πετύχεις καθαρή ατμόσφαιρα μπορείς να δεις καθαρά την Χαλκιδική και αν είσαι τυχερός μέχρι και τον Άθω.

Τρία χιλιόμετρα έξω από το χωριό, συναντούμε το εξωκλήσι των Αγίων Θεοδώρων, το οποίο ξεχωρίζει για τις τοιχογραφίες του , το τέμπλο του 13ου αιώνα και το φυσικό τοπίο που το περιβάλλει, ενώ κοντά στο ύψος του σταθμού Ραψάνης η τοποθεσία του Πηνειού ποταμού, αποτελεί ένα μοναδικό θέαμα. Μέρη επίσης τα οποία αξίζει κάποιος να δει είναι το ανήλιο με το κιόσκι του, το οποίο προσφέρεται για περπάτημα, το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής λίγο πιο κάτω, το εξωκλήσι του προφήτη Ηλία απέναντι απο το χωριό και φυσικά η πλατεία του χωριό, που δεσπόζει στο κέντρο του, γεμάτη απο πλατάνια και ταβέρνες όπου προσφέρουν φαγητό όλο τον χρόνο.

Δεν υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο παραδοσιακό φαγητό άλλα εάν βρείτε, δοκιμάστε χειροποίητες πίτες από τις Ραψανιώτισσες, γλυκό κεράσι και καρύδι , παραδοσιακό κεμπάπ στη πλατεία του χωριού, με συνοδεία -φυσικά- το βελούδινο κόκκινο κρασί Ραψάνης.
Ένα πανέμορφο κεφαλοχώρι χτισμένο σε μια καταπράσινη πλαγιά και σε υψόμετρο 650 μ. η Αρίστη είναι ένα από τα ομορφότερα χωριά στο Δυτικό Ζαγόρι. Η πλατεία με τον μεγάλο πλάτανο, τα παραδοσιακά καφενεία, τα παλιά αρχοντικά, η παλιά βρύση, τα πλακόστρωτα στενά δρομάκια και η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που χτίστηκε το 1718, σε μεταφέρουν σε μια άλλη εποχή.
Γραφικά πλακόστρωτα δρομάκια και λιθόστρωτα καλντερίμια σας οδηγούν στις παραδοσιακές γειτονιές του οικισμού και σας προκαλούν να τις εξερευνήσετε. Περπατώντας στα στενά σοκάκια της Αρίστης θα βρείτε και καταστήματα με είδη λαϊκής τέχνης.
Η Αρίστη βρίσκεται στα όρια του Εθνικού Δρυμού Βίκου – Αώου και αποτελεί την είσοδο στον πυρήνα του Δρυμού. Η βόλτα στο χωριό δεν είναι το μόνο πράγμα που έχεις να κάνεις, πολύ κοντά βρίσκεται η Μονή Παναγίας Σπηλιώτισσας και η φημισμένη γέφυρα της Αρίστης, από εκεί ξεκινάει διαδρομή rafting στο ποταμό Βοιδομάτη αλλά και ένας υπέροχος περίπατος στο πλατανόδασος δίπλα στον ποταμό.
Σε κοντινή απόσταση στο χωριό Βίκος μπορείς να θαυμάσεις το φαράγγι του Βίκου και τις πηγές του Βοιδομάτη και μία επίσκεψη στο χωριό Πάπιγκο είναι απαραίτητη.
Η Αρίστη τα τελευταία χρόνια έχει μεγάλη τουριστική ανάπτυξη και έχει καταξιωθεί ως ένας δημοφιλείς ορεινός προορισμός. Καλαίσθητα ξενοδοχεία, παραδοσιακοί ξενώνες, αρχοντικά και ενοικιαζόμενα δωμάτια, το ένα καλύτερο από το άλλο, ξεφυτρώνουν συνέχεια στο χωριό και φροντίζουν για μια ευχάριστη και άνετη διαμονή.
Η Αρίστη αποτελεί ιδανικό προορισμό για εκδρομές όλο το χρόνο και θα σας μαγνητίσει με το φυσικό της τοπίο, την γραφικότητά της και την καταπληκτική θέα στους γρανιτένιους όγκους της Αστράκας.
Το μικρό Παρίσι της Ηπείρου
Ο Ζυγός βρίσκεται βορειοανατολικά της πόλης της Άρτας και απέχει από αυτή δεκαοκτώ χιλιόμετρα. Στα βόρεια του χωριού συναντούμε τα Τζουμέρκα, ενώ στα νότια τον Αμβρακικό κόλπο. Ανατολικά του Ζυγού βρίσκονται τα Άγραφα και το όρος Χελώνα και η δυτική πλευρά του χωριού αντικρίζει το ιστορικό Ζάλογγο. Η αρχική του ονομασία ήταν «Λεβίτσικο». Το όνομα αυτό είναι σλαβικής προέλευσης, εξαιτίας της καθόδου σλαβόφωνων λαών που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Ραδοβυζίου το 1350 μ.Χ.. Η λέξη είναι σύνθετη και αποτελείται από τη λατινική λέξη levis, που σημαίνει λείος-ομαλός και το ελληνικό υποκοριστικό –τσικο. Το χωριό αυτό αποτελούσε ανάμεσα στα άλλα ορεινά χωριά του νομού εκείνο με τον πιο ομαλό τόπο. Η μετέπειτα ονομασία «Ζυγός» (Δ/γμα 1/4/1927 ΦΕΚ 76) σημαίνει ράχη, κάτι το οποίο συνάδει με την πραγματικότητα αφού το χωριό είναι χτισμένο σε ημιορεινή περιοχή, δηλαδή πάνω σε μια ράχη. Σήμερα το χωριό υπάγεται στο Δήμο Νικολάου Σκουφά, σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης που τέθηκε σε ισχύ το 2011. Κατά την είσοδό μας στο Ζυγό, συναντούμε στα αριστερά μας την εκκλησία του Αγίου Νικολάου, όπου βρίσκεται το κοιμητήριο του χωριού. Στο ξωκλήσι αυτό τελείται δύο φορές το χρόνο λειτουργία, στις 6 Δεκεμβρίου και στις 20 Μαΐου. Επόμενη στάση είναι στην πλακόστρωτη πλατεία του χωριού όπου ο ταξιδιώτης μπορεί να απολαύσει τον καφέ του στο παραδοσιακό καφενείο. Λίγα μέτρα πιο κάτω δεσπόζει η εκκλησία του χωριού ο Άγιος Γεώργιος, όπου εκκλησιάζονται οι κάτοικοι του Ζυγού. Ο ναός αυτός πιστεύεται ότι χτίστηκε το 1906. Η ιστορία της εκκλησίας αυτής είναι συνδεδεμένη το ακόλουθο περιστατικό. Την ημέρα εορτασμού του Αγίου στο Ζυγό ένας Τούρκος προσπάθησε να περάσει έφιππος την πόρτα της εκκλησίας, αγνοώντας τις προειδοποιήσεις πιστών. Στο τέλος, το άλογο τον έριξε από τη σέλα. Τότε ήταν που δώρισε στην εκκλησία μία μεγάλη κολυμπήθρα με το όνομά του χαραγμένο πάνω σε αυτή, της οποίας η τύχη δυστυχώς αγνοείται μέχρι σήμερα. Στη συνέχεια συναντούμε το παλιό Δημοτικό Σχολείο, το οποίο έχει μετατραπεί το τελευταίο χρόνο σε στέκι νεολαίας με την παρότρυνση του Συλλόγου Ζυγιωτών. Κατηφορίζοντας θα συναντήσουμε την πετρόχτιστη βρύση του χωριού ή αλλιώς «Παλιόβρυση». (Πηγή : www.zygos-artas.gr )
Ψάχνω για..
Ψάξτε για χωριά, διαδρομές, δραστηριότητες
ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΑ
Η ονομασία “Μπελόη” σημαίνει όμορφη θέα και αυτό είναι αλήθεια γιατί η θέα από αυτό το σημείο σου κόβει την ανάσα, όλο το μεγαλείο σε πανοραμική θέα το φαράγγι του Βίκου. Στο χωριό Βραδέτο οι ταμπέλες σε οδηγούν σε ένα χωματόδρομο μήκους ενός χιλιομέτρου και από εκεί ξεκινάει ένα μονοπάτι 1,5 χλμ. βατό με ομαλές κλήσεις και εύκολο στην πεζοπορία. Μετά από μια πορεία 20 λεπτών περίπου σε ένα καλά σηματοδοτημένο μονοπάτι η προσπάθεια σε αποζημιώνει. Το Φαράγγι του Βίκου είναι στα πόδια σου, η ηχώ της φωνή σου ακούγετε πολλές φορές στην απέραντη γαλήνη και στο μεγαλείο της φύσης. Το χτισμένο με πέτρες μπαλκόνι είναι πραγματικά στην άκρη του γκρεμού και η θέα του εντυπωσιακότερου, μεγαλύτερου και βαθύτερου φαραγγιού της Ευρώπης απλώνεται μπροστά σου. Οι ασβεστολιθικοί σχηματισμοί που σχηματίστηκαν πριν από 37 με 150 εκατομμύρια χρόνια καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος του φαραγγιού που βρίσκεται σε υψόμετρο μεταξύ 550 και 1777 μέτρων και η μεγάλη ποικιλία και εναλλαγή διαφορετικών οικοσυστημάτων, μια πανδεσία χλωρίδας και πανίδας αποτελούν ένα από τα λίγα εναπομείναντα καταφύγια άγριας ζωής.
Βγαίνοντας από την Καλλιπεύκη Ν. Λάρισας, με κατεύθυνση προς Κατερίνη περίπου στα δυο χιλιόμετρα δεξιά σου στο χωματόδρομο ακολουθείς την ταμπέλα “Βρύση Κατή”. Φθινόπωρο μέσα στο ψιλόβροχο και την ομίχλη που την παραμερίζεις σαν κουρτίνα για να διαβείς, ανάμεσα σε έλατα και φτέρες, το πόδι σου βουλιάζοντας στα σαθρά φύλλα της οξιάς, η ομορφιά σου παίρνει ένα κομμάτι της ψυχής σου. Με τα πόδια, με 4x 4, ή μηχανή εκτός δρόμου ακολούθησε αυτή τη διαδρομή και θα νοιώσεις τον άγριο ερωτισμό του δάσους. Δεν ξέρεις πως να αντιμετωπίσεις αυτό που βλέπεις καθώς χαράδρες φουσκώνουν με νερά, θες να φωνάξεις σαν παιδί ή να μεταμορφωθείς σε άγριο ζώο του δάσους και να του αφιερωθείς για πάντα. Τα κλαδιά των δέντρων κατεβαίνουν χαμηλά και σου κλείνουν τον δρόμο δεν ανήκεις εδώ σου λένε, εσύ όμως ζηλόφθων και κτητικός συνεχίζεις και βλέπεις τη φύση να χαμογελά και απορείς είναι επειδή την επισκέπτεσαι ή μήπως κοροϊδεύει την ασημαντότητα σου. Ο ουρανός προς τη θέση Βρύση Κατή χάνεται από τα πυκνά κλαδιά και ανοίγει ξαφνικά σε ένα οροπέδιο σε υψόμετρο 1.500μ, όπου βλέπεις μια λιμνούλα και ένα χώρο αναψυχής, ιδανικός τόπος για το καλοκαίρι, το φθινόπωρο καθώς θα είσαι μάλλον ο μοναδικός επισκέπτης νοιώθεις πως μέσα απο τη σκοτεινιά των πυκνών δέντρων ανάσες σε παρακολουθούν καθώς βρίσκεσαι σε καταφύγιο άγριας ζωής. 
Δείτε περισσότερες εικόνες και βίντεο ΕΔΩ
Υψόμετρο : 0 μ.
Γεωγραφικές συντεταγμένες :
38°58'38.2"N 23°05'35.3"E

Google map : 38.977281, 23.093131

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες με συντεταγμένες : ΕΔΩ .